เสินจื่ออี้ตามนางกำนัลคนอื่นๆ ที่นำอาหารไปส่งมาถึงวังหยูฮวา คืนนี้ต้องพระทวารสว่างไสวด้วยโคมไฟ แสงสว่างจ้าซึ่งหาได้ยาก มอบความรู้สึกปลอดภัยอันประหลาดให้แก่เสินจื่ออี้ หลังที่ค้อมของเธอก็ไม่แข็งทื่อเท่าเดิมได้ยินว่าคืนนี้เสี่ยวเสวียนฉีจัดงานเลี้ยงเพื่อต้อนรับแขกสำคัญ ในโอกาสที่เป็นทางการเช่นนี้ แม้เธอจะปรากฏตัว ก็คงไม่ดึงดูดความสนใจจากเขามากนักเธอไม่ควรกังวลขณะเตรียมถอยออกไปพร้อมกับนางกำนัลคนอื่นๆ สายตาของเสินจื่ออี้ก็ถูกดึงดูดไปยังวัตถุชิ้นหนึ่งบนโต๊ะเล็กๆ ในห้องโถงมันเป็นขวดยาขวดหนึ่งและเป็นยารักษาบาดแผลภายนอก ดูเหมือนจะใช้ไปไม่น้อย ปากขวดก็ยังเปิดอยู่เสี่ยวเสวียนฉีบาดเจ็บหรือ?เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่ หากองค์รัชทายาทบาดเจ็บ ฮองเฮาคงเรียกทุกคนในกรมแพทย์หลวงมาแล้วแล้วยานี้ใช้เพื่อ…เสินจื่ออี้สายตาหยุดนิ่ง มือที่ถือถาดแน่นขึ้น นึกถึงกลิ่นยาบนร่างเมื่อตอนที่เธอตื่นขึ้นในวันนี้ แต่คิดอีกที ก็แค่บังเอิญเห็นขวดยา มันไม่ได้หมายถึงอะไร และไม่มีทางเกี่ยวข้องกับเธอ“หลังจากทายาแล้ว วันนี้อย่าโดนน้ำนะ”นั่นคือเสียงของเสี่ยวเสวียนฉีในช่วงเวลาที่เสียงนั้นได้ยินเข้าหูของเสินจื่ออี้ เธอเกือบคิดว่าเขากำลังพูดกับเธอ“ใครให้เจ้ามาที่นี่? องค์รัชทายาทตรัสไว้แล้วว่า ต่อไปไม่ต้องให้เจ้ามาปรนนิบัติและห้ามปรากฏตัวที่วังหยูฮวาอีก ที่นี่ก็มีคนทำงานพอแล้ว!”เสียงแหลมของคนหนึ่งขัดจังหวะเสินจื่ออี้ ผลักเธอออกไป!หงเอ๋
