อย่างเด็ดขาด แล้วหมุนตัวเดินจากไปเพราะการมาทันท่วงทีของคุณป้าไฉ่ เสินจื่ออี้จึงรอดชีวิตมาได้แต่ก็แค่นั้น นางเป็นเพียงนางกำนัลที่เป็นลูกคนมีความผิด แม้จะใกล้ตายแล้วก็ไม่มีสิทธิ์ขอให้คนมาตรวจดูอาการ เมื่อลากร่างที่เต็มไปด้วยเลือดกลับไปยังเรือนนางกำนัล นางแทบจะล้มพับลงไปนางไม่มียาทา ได้แต่ใช้น้ำทำความสะอาดแผลและพันแผลอย่างง่ายๆแต่พอเพิ่งเข้าห้องไป ก็เกือบถูกคนข้างในชนล้มอิงชุนและนางกำนัลอีกไม่กี่คนกำลังอุ้มผ้าห่มและเสื้อผ้า และสิ่งของเหล่านั้นก็คือของเสินจื่ออี้“กลับมาแล้วเหรอ? ชีวิตนี้แข็งจริงๆ แบบนี้ก็ยังไม่ตาย!” อิงชุนที่ชนกับนางพูด“นางกำนัลเหอซุ่ยบอกว่า ให้พวกเราทำความสะอาดเรือนนางกำนัลสักหน่อย เห็นว่าเจ้าเป็นตายไม่แน่แล้ว พวกเราก็เลยช่วยเจ้าจัดการให้”เสินจื่ออี้ไม่แสดงสีหน้าอะไร ไม่สนใจใคร เดินตรงเข้าไปข้างในผ้าห่มของนางหายไปหมด เหลือเพียงแค่แผ่นไม้เย็นๆพูดว่าทำความสะอาดเรือนนางกำนัล แต่ที่แท้ก็แค่ฉวยโอกาสที่นางบาดเจ็บ เอาผ้าห่มของนางไปเท่านั้นเองเสินจื่ออี้ชินกับเรื่องแบบนี้แล้ว แต่เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นมุมเตียง สีหน้าก็เปลี่ยนไป“เดี๋ยวก่อน!”นางฝืนความเจ็บปวด หันกลับไป เส้นผมที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อ ดวงตาสีดำใต้เส้นผมนั้นจ้องมองอิงชุนตรงๆ: “ของของข้าอยู่ไหน”อิงชุนแกล้งทำเป็นไม่เข้าใจ“ของอะไร? ไม่รู้ว่าเจ้าพูดถึงอะไร”เสินจื่ออี้เดินกะเผลกเข้าไปใกล้ ใบหน้าที่ผอมซูบทำให้เบ้าตาดูลึกกว
