เสินจื่ออี้กัดริมฝีปาก ไม่มีท่าทีจะอธิบายอะไร แต่ก็พูดตามเขา“บ่าวสกปรก วันนี้ไม่ควรทำให้มือขององค์รัชทายาทเปื้อน”เสี่ยวเสวียนฉีขมวดคิ้วเล็กน้อย ในแววตาฉายแววรังเกียจชัดเจนเสินจื่ออี้คิดว่าเขาจะปล่อยมือเธอไปแต่ไม่คิดว่าเขากลับพลิกมือกราชากเธอเข้าไปในห้องด้านใน!ในห้องด้านในมีสระน้ำอยู่แห่งหนึ่ง นั่นคือสระอาบน้ำส่วนตัวของเสี่ยวเสวียนฉีในดวงตาที่เคยสงบนิ่งของเสินจื่ออี้เริ่มปรากฏแววผิดปกติ!เขาไม่พูดอะไรเลย โยนเสินจื่ออี้ลงไปในสระโดยตรง แล้วเขาก็กระโดดตามลงไปด้วย: “สกปรกงั้นหรือ? งั้นก็ล้างให้สะอาดสิ!”เสี่ยวเสวียนฉีใช้แรงฉีกเสื้อผ้าเธอออก จนเธอเปลือยเปล่า!ดวงตาเย็นชาของเขาเริ่มแดงก่ำ ลมหายใจหนักหน่วง ไม่มีความสงสารแม้แต่น้อยขณะถูเนื้อตัวเธอ ยิ่งบริเวณส่วนล่างยิ่งถูกมือเขาบังคับล้างซ้ำแล้วซ้ำเล่า!ความรู้สึกอับอายและทรมานนั้น ทำให้เสินจื่ออี้อยากหนี แต่ภายใต้วังหลวงอันกว้างใหญ่นี้ เธอจะหนีไปที่ไหนได้เธอไม่มีบ้านแล้ว เป็นหญิงบาป เป็นหนูถูกไล่ล่า แม้จะออกจากวังหลวงไปได้ ก็ไม่มีที่ให้หลบหนีตอนแรกเสินจื่ออี้พยายามผลัก แต่สุดท้ายก็ยอมหลับตาลงจนกระทั่งล้างจนเสี่ยวเสวียนฉีพอใจอย่างสมบูรณ์ เขาถึงหยุดการกระทำ!“เป็นไง ตอนนี้สะอาดแล้วใช่ไหม? พูดสิ สะอาดแล้วใช่ไหม?”เสินจื่ออี้ก้มหน้าหดตัวอยู่ริมสระ กอดตัวเองสั่นเทา ทุกส่วนของผิวมีรอยถูจากเสี่ยวเสวียนฉี เธอพูดเสียงเบา“ใช่เจ้าค่ะ ตอนนี้บ่าวสะอาดแล้ว ขอ
