อิจฉา อิจฉาที่เสินจื่ออี้แม้จะอยู่ในสภาพนี้แล้วยังสามารถเรียกร้องความสนใจจากผู้สูงศักดิ์ได้!“รีบไปเถอะ องค์รัชทายาทกำลังรอเจ้าอยู่! ฮึ!”เสี่ยวเสวียนฉีกำลังรอเธอเสินจื่ออี้ได้ยินประโยคนั้นแล้วก็กำฝ่ามือแน่นเล็กน้อย ก้มหน้าเดินไปวังหยูฮวาเป็นสถานที่ที่เธอคุ้นเคยที่สุดในตำหนักบูรพานอกจากเรือนนางกำนัล ที่นี่ เธอเปลี่ยนจากการต่อสู้ดิ้นรนในตอนแรกมาเป็นความชาในปัจจุบัน แม้แต่ร่างกายก็ก้มต่ำลงครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ยังไม่ทันที่เธอจะคุกเข่าลงกับพื้นเหมือนทุกครั้ง ก็ถูกดึงตัวเข้าไปแล้ว!ในชั่วขณะที่ถูกกระแทกกับบานประตูอย่างแรง เสินจื่ออี้รู้สึกเหมือนกระดูกทั้งร่างกำลังปวดแปลบ!ด้วยความเจ็บปวด เสินจื่ออี้ผลักเขาออกไปโดยไม่รู้ตัว“กับองค์ชายฉีทั้งอยู่หลังโขดหินจำลอง ทั้งไปที่ตำหนักบรรทม แต่พอมาที่ข้า แค่กอดเจ้าหน่อยก็ทำไม่ได้หรือ?” เสี่ยวเสวียนฉีมองเธอด้วยสายตาเย็นชา คำพูดเต็มไปด้วยการดูหมิ่นเหยียบย่ำ
