ยไปหมด
มันผิดปกติเกินไป
สีหน้าของหลินอันยังคงเรียบเฉย เขาพยักหน้าเป็นเชิงรับรู้
เรื่องผิดปกติย่อมมีปีศาจซ่อนอยู่
เดิมทีทั้งสองคนเตรียมพร้อมที่จะบุกตะลุยจากลานจอดรถเข้าไปในโรงพยาบาลแล้ว
“ไม่ต้องกระซิบก็ได้ ใช้ช่องสื่อสารของทีมสิ”
“ระวังตัวด้วย เมื่อคืนอาจจะเกิดการเปลี่ยนแปลงอะไรบางอย่างขึ้น”
ประโยคนี้หลินอันพูดผ่านช่องสื่อสารของทีม
เขานึกถึงเสียงกรีดร้องโหยหวนแหลมคมที่ดังขึ้นเมื่อคืนวาน
จางเถี่ยชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะแห้งๆ
“ยังไม่ชินน่ะครับ”
น้ำเสียงของเขาในช่องสื่อสารดังกระหึ่ม
หนวกหูชะมัด
หลินอันเหลือบมองจางเถี่ยอย่างจนใจ
“ไปกันเถอะ”
ทั้งสองเดินไปข้างหน้าอย่างระมัดระวัง เสียงฝีเท้าดังก้องไปทั่ว
เมื่อเดินลงตามทางลาดเข้าไป สิ่งที่เห็นคือรถยนต์จำนวนมากที่พังยับเยินและพลิกคว่ำ
บนกระจกรถมีคราบเลือดแห้งกรังอยู่มากมาย
ตัวถังรถเต็มไปด้วยรอยฝ่ามือ ดูเหมือนจะเป็นร่องรอยการดิ้นรนครั้งสุดท้ายของเจ้าของรถ
นับคร่าวๆ แล้ว มีไม่ต่ำกว่าสองร้อยคัน
ที่น่าประหลาดคือกลับไม่เห็นศพแม้แต่ร่างเดียว
“โครม-โครม”
เสียงเคาะประหลาดยังคงดังไม่หยุด แต่จนถึงตอนนี้หลินอันก็ยังหาต้นตอของเสียงไม่พบ
ทำได้เพียงรู้สึกเลาๆ ว่าเสียงนั
