กลางดึก หลินอันนอนอยู่ในห้อง 908
กลิ่นน้ำหอมที่เข้มข้นค่อนข้างฉุน ข้างเตียงมีเชือกสีดำสองสามเส้นห้อยลงมาราวกับเชือกสำหรับแขวนข้อมือ
นอกหน้าต่างมีเสียงระเบิดดังแว่วมาเป็นระยะๆ ทำให้ยากที่จะหลับลงได้
ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องโหยหวนและเต็มไปด้วยความแค้นก็ดังขึ้นมาจากภายในโรงพยาบาล เสียงกรีดร้องแสบแก้วหูนั้นดังข้ามผ่านระยะทางหลายร้อยเมตรทะลุเข้ามาในกระจก
หลินอันรีบไปที่หน้าต่างเพื่อตรวจสอบ แต่กลับไม่พบอะไรเลย เสียงกรีดร้องปรากฏขึ้นมาเพียงชั่วครู่แล้วก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย
นั่นมันอะไร?
สังเกตอยู่นาน ก็ไม่พบอะไร ภายในโรงพยาบาลมีตึกสูงตระหง่าน มองไม่เห็นเลยว่าเสียงกรีดร้องมาจากที่ไหน
หลินอันจึงต้องเลิกค้นหาที่มาของเสียงกรีดร้อง กลับไปที่เตียงด้วยความสงสัย เหตุการณ์ผิดปกติที่เกิดขึ้นกะทันหันราวกับก้อนหินที่กดทับอยู่ในใจของเขา
แต่การเดินทางไปโรงพยาบาลก็เป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้
พลิกตัวไปมาอยู่นานก็ยังข่มตาหลับไม่ลง หลินอันนอนหงายอยู่บนเตียง มองเพดานอย่างเงียบงัน รู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย
ตอนนี้เป็นวันที่สองหลังจากวันสิ้นโลกอุบัติขึ้น วันที่ห้าหลังจากเกิดใหม่ ความทรงจำในชาติที่แล้วผสมปนเปกับความทรงจำในช่วงไม่
