ลานจอดรถใต้ดิน
ทางเข้าลานจอดรถที่ไร้ซึ่งแสงไฟมืดสนิท
แสงอาทิตย์ที่ส่องลงมาตัดกับเงาดำเป็นเส้นแบ่งที่ชัดเจน
หลินอันเดินนำหน้าสุด ตามด้วยจางเถี่ยในชุดเกราะครบครัน
“โครม-โครม——”
เสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะดังแว่วมาจากส่วนลึกของลานจอดรถ
เป็นเสียงที่อยู่ไกลและทุ้มต่ำ
ทางเดินที่ปกคลุมด้วยความมืดมิดราวกับประตูสู่นรก
“หัวหน้าหลิน ได้ยินไหมครับ?”
จางเถี่ยสวมเสื้อหนาวหนาสองชั้นและสวมหมวกกันกระแทกสำหรับงานเชื่อมขนาดใหญ่ที่สุด
ด้วยรูปร่างที่ใหญ่โตแต่แรก ทำให้หาชุดป้องกันที่ยังใช้การได้หลังเขากลายร่างเป็นหมีนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย
ท่วงท่าการเดินที่โยกเยกไปมา ดูคล้ายกับตอนที่เขากลายร่างไม่มีผิด
“ผมรู้สึกว่ามันแปลกๆ”
“ตอนที่ผมหนีมาครั้งก่อน ผมยังเห็นว่าที่นี่เต็มไปด้วยซอมบี้อยู่เลย”
เขาเอ่ยถามหลินอันด้วยน้ำเสียงที่กดต่ำอย่างระมัดระวัง ใบหน้าเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม
บนทางลาดลงลานจอดรถมีเพียงรถเก๋งที่พังยับไม่กี่คัน แต่กลับไม่เห็นซอมบี้แม้แต่ตัวเดียว
ตามหลักแล้ว เวลานับจากวันสิ้นโลกปะทุขึ้นก็ผ่านไปได้ไม่กี่วัน ที่นี่ซึ่งเป็นทางเข้าใต้ดินใกล้กับโรงพยาบาลควรจะมีซอมบี้อยู่เป็นจำนวนมาก
แต่เพียงชั่วข้ามคืน ซอมบี้กลับหา
