ีกด้านคนเดียวขณะที่เดิน หลิวซิงสังเกตเห็นว่าขาของเธอดูเหมือนจะกะเผลก เลยถามด้วยความห่วงใย“พี่จื่ออี้ ขาของพี่เป็นอะไร? เป็นเพราะวันนี้ทำงานมากเกินไปหรือคะ?”เสินจื่ออี้ก้มมองขาตัวเอง ภาพใบหน้าของเสี่ยวเสวียนฉีผุดขึ้นในหัวไม่ใช่เขาที่เย็นชาไร้ความรู้สึกในตอนนี้ แต่เป็นเด็กหนุ่มที่เคยอยู่ใต้ต้นไม้ในตระกูลเซิน ผู้ที่เงียบขรึมไม่ค่อยพูด แต่ชอบตามเธอ และยิ้มให้เพียงเธอคนเดียว เรียกเธอเย็นชาๆ ว่า “พี่สาวคนที่สอง”ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมา แต่แววตาของเสินจื่ออี้กลับสงบนิ่งยิ่งกว่าเดิม เย็นชาตอบว่า“ไม่มีอะไร โรคเก่า พอเหนื่อยๆ ก็กำเริบ”
