ักใช่ไหม งั้นก็เช็ดให้พอ”“องค์ชายอย่าโกรธเลย ถ้าร่างกายเสียขึ้นมา ฝ่าบาทและฮองเฮาจะทรงเป็นกังวลนะเพคะ” เสียงหญิงสาวแผ่วเบาดังมาจากห้องโถงด้านข้าง ตามด้วยมือขาวที่ถือเสื้อคลุมขนสุนัขจิ้งจอกมาคลุมบนไหล่ของเสี่ยวเสวียนฉีเหอซุ่ยที่เดินมายิ้มน้อยๆ เธอสวมชุดนางกำนัลอุ่นๆ ในมือถือกระเป๋าน้ำร้อนใบหน้าเล็กที่เคยเหลืองซีดตอนอยู่ในตระกูลเสิ่นได้รับการดูแลในตำหนักบูรพาจนขาวอวบขึ้นไม่น้อยหากไม่นับชุดนางกำนัลที่สวมอยู่ ก็ดูเหมือนคุณหญิงจากตระกูลใดสักแห่ง ไม่เห็นเค้าของทาสรับใช้ในตระกูลเสิ่นเลยเธอมองไปที่เสินจื่ออี้ที่สวมชุดบาง คุกเข่าเช็ดพื้นอยู่ และเอ่ยแก้สถานการณ์:“บ่าวเป็นนางกำนัลใหญ่ คนใต้บังคับบัญชาผิดพลาดทำให้องค์ชายไม่พอพระทัยเป็นความผิดของบ่าว ขอองค์ชายลงโทษบ่าวแทนเถิดเพคะ”“เกี่ยวอะไรกับเจ้า นี่เป็นสิ่งที่นางสมควรได้รับ!”เสี่ยวเสวียนฉีถูกรบกวนจนอารมณ์ไม่ดี ไม่มองเสินจื่ออี้ที่ต่ำต้อยเหมือนฝุ่นธุลีอีกพูดทิ้งท้ายแล้วหันหลังกลับ“เสียงดังวุ่นวาย เจ้าจัดการเองแล้วกัน!”เหอซุ่ยก้มหน้าคารวะส่งเสี่ยวเสวียนฉี พอหันมามองเสินจื่ออี้ที่ก้มหน้าอยู่ตลอดความสง่างามและสงบเสงี่ยมที่แสดงต่อหน้าเสี่ยวเสวียนฉีก็หายไปทันทีเสินจื่ออี้ เจ้าก็มีวันนี้เหมือนกันนะสตรีชั้นสูงอันดับหนึ่งแห่งเมืองหลวงที่เคยรุ่งโรจน์ต่อหน้าเธอ กลายเป็นโคลนตมต่ำช้าที่สุดบนพื้นดินแล้ว!รสชาติของการเป็นทาสรับใช้ ถูกคนรังแกเป็นอย่างไร ไม่ส
