เสินจื่ออี้ตื่นขึ้นมา ร่างของเธอถูกพามาอยู่ในโรงกักทัณฑ์นางทาษแล้ว
ที่นี่เป็นสถานที่ขังนางกำ นัลที่ทำ ความผิดในตำ หนักบูรพา ที่เรียกว่าโรงก็เกินจริง ไป ความจริงแล้วมันเป็นแค่กระท่อมผุพังที่ไม่สามารถกันลมได้
เธอยังคงสวมเสื้อผ้าบางๆ จากเมื่อคืน ดังนั้น หลังจากที่เธอเป็นลมไป เธอก็ถูกโยนมาที่นี่เพื่อให้เป็นไปตามยถากรรม ประตูถูกเตะเปิดออก!
นางกำ นัลคนหนึ่งเดินเข้ามา หน้าตาขี้เหร่เปรี้ยวเหมือนอิงชุน เธอยกมือพัดกลิ่น อัปมงคลในห้อง“นึกว่าตายแล้วเสียอีก ดูเหมือนองค์รัชทายาทจะผิดหวังเสีย แล้ว“
เสินจื่ออี้เองก็แปลกใจที่ตัวเองยังไม่ตาย บางทีนี่อาจจะเป็นชะตากรรม สวรรค์ยัง ให้เธอมีชีวิตอยู่ แต่กลับทำ ให้เธอมีชีวิตอยู่อย่างทรมานยิ่งกว่าความตาย
“เอาไปสิ นี่เป็นสิ่งที่องค์รัชทายาทพระราชทานให้”มันคือชามยาสีดำ มืด
เสี่ยวเสวียนฉีไม่มีทางสงสารเธอถึงขั้นส่งยามาให้ นี่เป็นเพียงสิ่งที่เธอควรดื่ม หลังจากปรนนิบัติเมื่อคืน
เสินจื่ออี้ไม่ใช่ครั้งแรกที่ต้องดื่มมัน และไม่รู้ว่ายาคุมกำ เนิดนี้ใส่อะไรลงไปบ้าง แต่ ทุกครั้งที่ดื่มแล้วร่างกายจะรู้สึกทรมานมาก
เมื่อคืนเธอเพิ่งรอดชีวิตมาได้ หากตอนนี้ดื่มลงไป จะ…เธอไม่อยากยอมรับ แม้เธอจะอยากตายมาก แต่เธอก็กลัวความตายเหลือเกิน!
