แคว้นเป่ยฉีเดือนสิบสอง วันที่สิบเจ็ดลมหนาวกรรโชกพัดจนบานหน้าต่างในตำหนักบูรพาส่งเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดเสินจื่ออี้เดินเท้าเปล่า สวมเพียงชุดชั้นในบางเบาออกมาจากวังหยูฮวาทุกย่างก้าว ส่งความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายท่อนล่างข้างล่างถูกฉีกขาดอีกแล้วเสินจื่ออี้เป็นคนเดียวที่ได้ขึ้นเตียงรัชทายาททุกคนในตำหนักบูรพารู้เรื่องนี้แต่ทุกคนก็รู้ว่า ทุกครั้งหลังปรนนิบัติบนเตียงเสร็จ เธอจะถูกรัชทายาทโยนออกจากประตูวังเหมือนแมวสุนัขเธอเป็นทาสชั้นต่ำที่สุดในตำหนักบูรพาทั้งที่เมื่อสามเดือนก่อน เสินจื่ออี้ยังเป็นสตรีชั้นสูงอันดับหนึ่งที่ผู้คนนับหมื่นในเมืองหลวงชื่นชมเมื่อหนังสือกล่าวโทษข้อหากบฏถูกส่งถึงฝ่าบาท ทุกคนในจวนท่านผู้อาจารย์ถูกจับเข้าคุก ผู้บรรลุนิติภาวะถูกประหารที่ประตูอู่เหมิน ที่เหลือถูกเนรเทศไปชายแดนส่วนเธอ ‘โชคดี’ รอดชีวิตมาได้ กลายเป็นหญ้าป่าที่ต่ำต้อยที่สุดในตำหนักบูรพาแห่งนี้เสินจื่ออี้หยิบเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่ในห้องโถงด้านนอกมาสวม ปกปิดร่องรอยที่ผู้ชายทิ้งไว้บนร่างกาย แล้วแอบออกไปในความมืดเหมือนทุกครั้งเพื่อกลับไปที่เรือนนางกำนัลนางกำนัลที่เฝ้ายามอยู่ด้านนอกเห็นเข้าก็ไม่แปลกใจแล้ว แต่ก็อดนินทาไม่ได้“ทำไมถึงเป็นนางที่ต้องปรนนิบัติรัชทายาทอีกแล้ว…”“จะปรนนิบัติแล้วอย่างไร ไร้ยศไร้ตำแหน่ง เป็นเพียงตัวอุ่นเตียงชั่วคราวก่อนที่พราชายาองค์รัชทายาทจะเข้าวัง ยังต่ำต้อยกว่าพวกเราเสียอีก”“เจ้าว
