นางกำ นัลเห็นเธอขดตัวอยู่ในมุมและลังเลที่จะเดินมารับ คิดว่าเธอปรนนิบัติองค์ รัชทายาทมาระยะหนึ่งแล้วเริ่มเหลิงและคิดถึงเรื่องลูกหลาน จึงเบิกตากว้าง
“งัดปากมันออก!”คนกลุ่มหนึ่งจากด้านนอกล้อมเข้ามา
เสินจื่ออี้ตัวสั่นเล็กน้อย ถอยไปข้างหลัง นี่เป็นปฏิกิริยาโดยอัตโนมัติหลังจากที่ เธอกลายเป็นนางกำ นัล
จินเฉวียที่เคยภาคภูมิใจที่สุดในเมืองหลวง จะกลายเป็นหญ้าป่าและธุลีที่ต่ำ ต้อย ที่สุดได้อย่างไร?
ตอนแรกเธอก็เคยต่อต้าน เธอก็เคยไม่ยอมแพ้ แต่สิ่งที่เธอได้รับก็เป็นเพียงฝันร้ายที่ลึกซึ้งกว่า
เสินจื่ออี้มองไปที่มือขวาของเธอ นิ้วเล็กๆ ข้างหนึ่งหายไป เพราะในฤดูหนาวมัน ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ จึงไม่มีใครเห็น
แผลหายดีแล้ว แต่เพราะไม่เคยได้ทายา ข้อนิ้วมือจึงผิดรูปไป ดูน่าเกลียดมาก
‘เสินจื่ออี้?ลูกสาวของคนผิดฐานกบฏ ตระกูลเซินของเธอถูกทำ ลายไปแล้ว เธอ ยังคิดว่าตัวเองเป็นธิดาผู้สืบสกุลตระกูลเสิ่นที่สูงส่งอยู่อีกหรือ?ขยะแขยง ตอนนี้ เธอเป็นเพียงทาสต่ำ ต้อยเท่านั้น!’
‘องค์รัชทายาทบอกว่าเธอน่ารังเกียจ จะไม่มีทางพบเธอ ถ้ายังขัดขืนอีก จะหั่นนิ้ว มือที่เหลือทั้งหมดของเธอ!’
‘ห้ามใช้ตะเกียบ ใช้ลิ้นเลียกิน…’
เสินจื่ออี้จมอยู่ในภาวะเหม่อลอยของฝันร้าย สายตาค่อยๆ กลับมามีจุดโฟกัสเมื่อ เห็นนางกำ นัลค่อยๆ เข้าใกล้ เธออยากบอกว่าเธอเต็มใจที่จะดื่มเอง ไม่ได้คิดฝัน เพ้อเจ้อหรือต่อต้าน แต่อีกฝ่ายไม่ให้โอกาสเธอ
