าแล้วลุกตามเขาออกไปนอกห้องโถง แสงตะวันยามอัสดงแต้มขอบฟ้าเป็นสีแดงเข้ม งามวิจิตรประดุจภาพวาด ต้วนหลิงในอาภรณ์ขาวไว้ทุกข์ กลับยิ่งดูขัดแย้งกับภาพท้องฟ้าที่สุกสว่างเบื้องหลังจินอันไจ้ล้วงหยิบสิ่งหนึ่งออกมายื่นให้ “นี่คือสิ่งที่หลินเล่ออวิ๋นฝากข้าให้ส่งต่อถึงท่าน” ของที่นางเคยมอบหมายไว้ในวันที่มาที่หอหนังสือสายตาของต้วนหลิงพลันสั่นสะท้าน หยุดลงที่สิ่งนั้น