บว่าวลงอย่างระมัดระวัง ก่อนหันกลับมานั่งข้างร่างของหลินถิง กุมมือที่เย็นเฉียบของนางไว้แน่น สอดประสานนิ้วทั้งสิบ แล้วก้มหน้าลงแนบแก้มกับแก้มของนางอีกครั้งครู่หนึ่ง น้ำตาอุ่นหยดหนึ่งก็กลิ้งร่วงจากใบหน้าของต้วนหลิง ตกลงบนผิวแก้มของนาง อุ่นชื้นและร้อนแรง ทว่าหลินถิงหาได้รับรู้ไม่***ครึ่งชั่วยามต่อมา ต้วนหลิงสั่งให้สาวใช้ยกน้ำอุ่นมา ล้างเนื้อล้างตัวให้หลินถิง แล้วอุ้มกลับไปวางบนเตียงนอนที่ปูด้วยผ้าห่มหนา เขาจัดแจงทุกสิ่งอย่างเหมือนกับครั้งก่อนๆ หาได้มีสิ่งใดแตกต่างเมื่อล้างตัวเสร็จ เขาก็ขึ้นเตียงบ้าง พลิกกายเข้าไปใต้ผ้าห่ม กอดร่างไร้วิญญาณของหลินถิงแนบอก จับมือของนางกางออกมาวางไว้รอบเอวตน ราวกับว่านางยังคงกอดเขาตอบอยู่เช่นเดิมต้วนหลิงกอดศพของหลินถิงหลับไปจนถึงยามดึก กระทั่งตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ดวงตาพร่าเลือนต้องแสงเงามืดยามรัตติกาลนางยังคงนิ่งดุจไร้วิญญาณ เขากลับทำใจยอมรับมิได้ต้วนหลิงลุกจากเตียง ออกไปข้างนอกโดยไม่แม้แต่สวมเสื้อคลุม ฝนหยุดลงแล้ว ทางเดินศิลาเขียวในลานยังเปียกชื้น เขาเดินเท้าเปล่าผ่านไป น้ำฝนที่ขังอยู่บนพื้นซึมซาบขึ้นมาตามฝ่าเท้าเขาเดินไปหยุดใต้ต้นไม้ใหญ่ เงยหน้ามองผ้าแดงขอพรที่ยังไม่ทันแห้ง ห้อยระย้าตามแรงฝน ภาพนั้นทำให้เขาเกิดความคิดอยากจะฉีกทิ้งให้หมดสิ้นมือเอื้อมไปคว้าผ้าแดงเส้นหนึ่งเหนือศีรษะ ทว่ากลับลังเลไม่อาจฉีกลงมาได้เพราะภาพในใจ หลินถิงปีนขึ้นไปผูกผ้าแดงเหล่านั้นด
