่อทรงทราบเข้า…”องค์หญิงหัวเราะเสียงใส ครั้นหยุดหัวเราะก็เงยหน้ากรอกสุราจนหมดถ้วย “เสด็จพ่อบัดนี้เอาแต่หมกมุ่นกับวิชาเล่นแร่แปรธาตุ แสวงหายาอายุยืน แม้แต่องค์ชายสี่ที่สูญหายไป ยังไม่ทรงใส่พระทัย ทั้งที่นั่นคือโอรสที่โปรดยิ่งนักมิใช่หรือ? เช่นนั้นแล้ว จะใส่พระทัยข้าได้อย่างไร เสด็จพี่ไม่ต้องกังวลหรอก”หลินถิงแอบรั้งแขนเสื้อต้วนหลิงถอยหลังหนึ่งก้าว เพราะองค์ชายสี่ที่นางเอ่ยถึงนั้นก็คือเหลียงอ๋อง…บุรุษที่ถูกเขาสังหารอย่างอุกอาจทว่าต้วนหลิงกลับไร้ซึ่งคลื่นอารมณ์ สำหรับผู้อื่น เหลียงอ๋องอาจหมายถึงเกียรติภูมิแห่งราชวงศ์ แต่สำหรับเขาแล้วก็เป็นเพียงมนุษย์ผู้หนึ่ง ไร้ซึ่งความพิเศษใดๆ ในคุกหลวง เขาฆ่าคนนับไม่ถ้วน ส่วนใหญ่ก็ล้วนเป็นเชื้อพระวงศ์และขุนนางใหญ่รัชทายาทสาวเท้าไปฉวยสุราจากมือชายบำเรอ ขว้างออกนอกหน้าต่าง ไม่ยอมให้รินอีก “องค์ชายสี่เพิ่งหายตัวไปไม่นาน เสด็จพ่อก็มีรับสั่งให้องครักษ์ลับออกตามหา เหตุใดเจ้าจึงว่าไม่ใส่พระทัย?”ชายบำเรอรีบคุกเข่าลงทันที องค์หญิงโยนถ้วยสุราในพระหัตถ์ทิ้งอย่างไม่แยแส แม้จะมีหลินถิงกับต้วนหลิงอยู่ตรงนั้น นางก็ยังเอื้อนวาจาตรงไปตรงมา“แต่บัดนี้องค์ชายสี่ก็ยังไร้ร่องรอย นอกจากส่งองครักษ์ลับออกตามหา เสด็จพ่อทรงทำสิ่งใดอีกหรือ? มิใช่เลย ทั้งวันทั้งคืนเอาแต่ขังตนอยู่ในตำหนักปรุงยา…”รัชทายาทหันขวับ ตวาดเสียงดังก้อง “เงียบปาก! เสด็จพ่อมิใช่ผู้ที่เจ้าจะล่วงเกินได้!”องค์
