หญิงประหนึ่งเมาสุราจนห้ามปากมิได้ นางหัวเราะเย้ยหยัน “เสด็จพี่ ข้ามิได้กล่าวผิดมิใช่หรือ? เสด็จพ่อทรงห่วงเพียงยาอายุยืน…และใส่ใจเพียงฮองเฮา แล้วพวกเราผู้เป็นโอรสธิดายังมีที่เหลือในพระทัยอยู่บ้างหรือ?”นางโงนเงนลุกขึ้นยืน “ข้ามิเข้าใจนัก เหตุใดเสด็จพ่อจึงลุ่มหลงเพียงฮองเฮา แม้นางป่วยเรื้อรัง ร่างกายโรยรามิได้มีโอรสธิดาสืบสกุล แต่เพียงเพราะนางสามารถทำนายอนาคตได้เท่านั้นหรือ?”หลินถิงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนแคว้นต้าเหยียนจะสถาปนาขึ้น ฮองเฮาทรงมีบทบาทเสมือนที่ปรึกษา วางกลยุทธ์และเคียงข้างฮ่องเต้เจียเต๋อสร้างแผ่นดินใหม่ เรื่องนี้ผู้คนล้วนรู้กันทั่ว แต่ไม่เคยมีผู้ใดเอ่ยถึงเลยว่านางสามารถทำนายอนาคตได้หลินถิงคิดวนอยู่ในใจ พอนึกถึงสิ่งที่ฮองเฮาเคยทำ ก็เริ่มเชื่อมโยงไปเรื่อย ไม่ว่าจะเป็นการทูลให้ฮ่องเต้อนุญาตให้สตรีตั้งหลักแหล่งด้วยตนเอง หรือแม้แต่ธรรมเนียมวาดภาพคู่หมั้นก่อนการแต่งงาน ก็มิใช่ใครอื่น แต่ล้วนเป็นสิ่งที่ฮองเฮาผลักดันขึ้นมาเรื่องราวมากมายเริ่มร้อยเรียงเข้าด้วยกัน จนกลายเป็นความคิดที่ดูเหลวไหลในห้วงสำนึกของหลินถิงเองรัชทายาทรีบเรียกคนเข้ามา “องค์หญิงเมามายแล้ว พานางไปทำให้สร่างเสีย”เมื่อไต้หยางถูกนำตัวลงไป เขาก็ทำเสมือนไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น พลางหันมาตรัสสั่งเสียงเรียบ “ใต้เท้าต้วน เตรียมออกเดินทางเถิด”ต้วนหลิงยังคงสงบนิ่ง ทำราวกับมิได้เห็นหรือได้ยินสิ่งใด พลันก้าวออกจากโรงเตี๊ยมพักม้าพร้
