ยากระตุ้นราคะมิอาจออกฤทธิ์ต่อร่างกายของต้วนหลิงได้ นั่นหมายความว่าในคืนวันนั้น การกระทำของเขาไร้ซึ่งผลแห่งตัวยาโดยสิ้นเชิงหากเป็นเช่นที่เขากล่าว เช่นนั้นมิใช่ว่าทั้งยากระตุ้นราคะและยาพิษทั้งหลายก็ไม่อาจส่งผลใดต่อเขาเลยดอกหรือ?ที่แท้เหตุที่ยากระตุ้นราคะในวันนั้นไม่ออกฤทธิ์ก็มิใช่เพราะเขาล่วงรู้แผนการของนางและรีบกินยาถอนพิษไว้ก่อนตามที่นางเข้าใจ แต่เพราะตัวยาไม่อาจทำอะไรเขาได้ต่างหากหลินถิงกลืนน้ำลายอย่างฝืดเฝื่อน ทว่ายังมีคำถามคาใจ-เหตุใดต้วนหลิงจึงเป็น “เหยาเหริน” ได้เล่า? ในต้นฉบับเดิมหาได้เอ่ยถึงสิ่งนี้ไม่ ที่นางรู้เพียงผิวเผินก็ได้มาจากนิยายเรื่องอื่น ว่าผู้ที่ถูกเรียกว่า “เหยาเหริน” แท้จริงแล้วก็มิใช่อื่นใด นอกจากผู้ถูกนำไปทดลองยา เป็นเพียง “ร่างทดลอง” ในอีกรูปแบบหนึ่งเท่านั้นไม่ว่ามองในแง่ใด ก็มิใช่คำเรียกที่ดีงามเลยนางเพิ่งจะอ้าปากคิดถาม แต่ต้วนหลิงกลับโน้มตัวลงมาแนบจุมพิต สันจมูกเฉียดผ่านแก้มเนียน ก่อนที่ริมฝีปากจะประสาน ลิ้นพันเกี่ยวอย่างแนบแน่น แปรเปลี่ยนจากผิวเผินเป็นลึกซึ้ง หลินถิงแทบเอื้อนเอ่ยสิ่งใดมิได้ จึงได้แต่ผัดผ่อนคำถามออกไปถึงวันพรุ่งและก็ไม่ใช่เพียงเลื่อนออกไปแค่ชั่วคืน หากแต่ทุกครั้งที่สิ้นสุดลง นางก็มักหลับใหลโดยทันที คืนนี้จึงย่อมไม่มีโอกาสถามเขาอีกเป็นแน่ใบหน้าของต้วนหลิงใกล้จนแทบแนบชิด ดวงพักตร์ปราศจากตำหนิทั้งผิวพรรณและองค์ประกอบ มือใหญ่ของเขากอบกุมหลังคอข
