ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพยักหน้ารับ รอให้เขาไขกุญแจต้วนหลิงวางเอกสารลง ลุกจากเก้าอี้หลอฮั่น หยิบกุญแจมาเปิดประตูครั้นก้าวออกจากห้อง หลินถิงกลับรู้สึกแปลกพิกล ในยามปกติ ลานเรือนแห่งนี้ย่อมมีบ่าวไพร่เดินผ่านไปมา แม้เพียงคนกวาดพื้นก็ยังเห็นบ้าง แต่วันนี้กลับเงียบสงัดไร้เงาผู้คน ราวกับทุกคนหายสาบสูญไปในพริบตาต้วนหลิงถือกุญแจประตูอยู่ด้านหลัง ก้มหน้าถามเสียงนุ่มนวล “มีสิ่งใดหรือ?”
