เปลี่ยน เอื้อมมือลง “แม้เช่นนั้น ก็ยังอาจเจอกันอยู่ดี… ข้ายังไม่อยากให้เจ้าพบเขาในตอนนี้”หลินถิงต้องเปลี่ยนอีกครั้ง “ถ้าอย่างนั้น ข้าค่อยไปพรุ่งนี้” …ไหนๆ ก็ยังไม่มียากระตุ้นราคะอยู่ในมือ วันนี้จะเจอหรือไม่เจอเซี่ยจื่อม่อก็ไม่มีผลอะไร สำคัญคือต้องหายาให้ได้ก่อนแล้วค่อยเดินแผนต่อไปต้วนหลิงไม่เอ่ยถึงเรื่องนั้นอีก กลับไปนั่งที่เก้าอี้หลอฮั่น จัดการเอกสารราชการที่เหล่าองครักษ์เสื้อแพรส่งมาให้วันนี้เขายังคงมิได้ไปว่าราชการที่ศาลาว่าการ หลินถิงหลังมื้ออาหารก็เกิดอาการง่วงงุนอีกครั้ง ก่อนจะขึ้นเตียงโดยไม่ตั้งใจเหลือบไปเห็นที่บานประตู พบว่ายังถูกคล้องกุญแจอยู่ “เหตุใดประตูยังถูกลงกลอน”ต้วนหลิงก้มหน้าลงอ่านเอกสารต่อ ไม่แม้แต่จะเงยหน้า ตอบเสียงเรียบและอ่อนโยน “เมื่อครู่ข้าเผลอลงกลอนไปตามเคย รอออกไปทีหลังแล้วค่อยปลดออกก็ได้”นางชะงักก้าวที่กำลังจะก้าวขึ้นเตียง ถอนกลับมา พลางพูดพลางคิด “ข้าอยากออกไปส้วม”มือของต้วนหลิงเคลื่อนไปตามกระดาษอย่างรวดเร็ว เพียงครู่เดียวก็สะสางเอกสารสิบฉบับ วางเรียงไว้ด้านข้าง“ในห้องมีกระโถนสะอาดอยู่”หลินถิงกลับรู้สึกไม่สบายใจ คล้ายเขาต้องการกักขังนางไว้ในห้อง “กระโถนใช้ไม่ได้”ต้วนหลิงเอ่ยขึ้นทันที “เช่นนั้น ข้าจะไปกับเจ้า”ห้องส้วมอยู่ห่างจากห้องไม่ถึงห้าสิบก้าว เพียงในลานด้านใน ยังอยู่ในขอบเขตที่พิษกู่พันธนาการไม่อาจทำงานทว่าต้วนหลิงกลับยืนกรานว่าจะไปเป็นเพื่อน หลินถิง
