ลท่าน”เขาชะงักเล็กน้อย “ข้า?”หลินถิงบีบมือเขาจนแดง แล้วย้อนถามเสียงต่ำ “ท่านมิกลัวหรือ ว่าจะต้องตายเพราะพิษนี้?”ต้วนหลิงโค้งยิ้มมุมปาก ดั่งรู้สึกยินดีเสียด้วยซ้ำ “แม้เจ้าจะถูกลักพาตัวอีก ข้าก็จะหาทางตามเจ้าให้พบภายในหนึ่งวัน หากทำไม่ได้… ข้าก็ตายไปเสีย เช่นนั้นมิใช่ดีหรือ?”หลินถิง “……”นางจนปัญญาจะเกลี้ยกล่อม “ช่างเถิด ตามใจท่านก็แล้วกัน” …นางคงต้องหาทางไปพบจินอันไจ้โดยเร็ว เพื่อถามว่าเขารู้วิธีถอนพิษนี้หรือไม่ คนที่ท่องยุทธภพมานานเช่นเขา บางทีอาจมีคำตอบก็ได้ต้วนหลิงปล่อยมือ แล้วลูบเบาๆ ใต้ดวงตาของนางที่มีรอยหมองคล้ำ “เมื่อคืนเจ้านอนดึก วันนี้อย่าออกไปไหนเลย พักผ่อนให้มาก”หลินถิงเองก็ไม่ได้ตั้งใจจะออกไป “หลิงอวี่ตอนนี้เป็นอย่างไรบ้าง?”นิ้วเขาเลื่อนจากใต้ตานางขึ้นมาบนเปลือกตา ลูบเบาๆ “นางกินยาอันไถแล้ว อาการดีกว่าก่อนหน้านี้มาก ไม่เป็นอะไรมากแล้ว”“คืนนี้ข้าไปเยี่ยมดูนางหน่อย” หลินถิงยังรู้สึกว่าขาอ่อนแรง เดินได้ไม่มั่นคงนัก ต้องพักอีกครู่ อีกทั้งพวกนางก็อยู่เรือนเดียวกัน จะไปหาเมื่อไรก็ได้ต้วนหลิงเอ่ยเรียบๆ “เซี่ยซื่อจื่อจะมาเยี่ยมหลิงอวี่คืนนี้”พอได้ยินชื่อเซี่ยจื่อม่อ หลินถิงถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนค่อยๆ เอ่ยอย่างระมัดระวัง “ถ้าเช่นนั้น… ข้ารอให้เขากลับก่อนค่อยไป”“เขาจะกลับดึกมาก”นางเข้าใจทันทีว่าเขาหมายถึงอะไร จึงเปลี่ยนคำตอบ “เช่นนั้น ข้าจะไปก่อนที่เขาจะมา”แต่ต้วนหลิงยังยิ้มไม่
