้งที่นางพยายามออกไปไกลเพื่อวางยาแก่เซี่ยจื่อม่อ เขาก็จะทรมานปางตาย เช่นนั้นนางจะทำภารกิจของตนได้อย่างไร?หลินถิงคิดแล้วแทบหมดหนทาง ต่อให้ไม่ยอมทำต่อหน้าเขา คงปิดบังไม่พ้นสายตาและความสามารถของต้วนหลิงอยู่ดีต้วนหลิงลุกขึ้นตั้งท่าจะเก็บชามหยกบนโต๊ะ หลินถิงรีบคว้าแขนเขาไว้ ไม่ปล่อยให้ไป“เหตุใดท่านต้องทำเช่นนี้?”ต้วนหลิงสอดนิ้วมือเข้าคล้องกับหลินถิงแนบแน่น “เมื่อเจ้ากินพิษกู่พันธนาการแล้ว ก็จะไม่เกิดเรื่องที่เจ้าถูกลักพาตัวไปทั้งคืน โดยที่ข้าไม่รู้อีก เพราะหากเจ้าอยู่ห่างข้าเกินร้อยก้าว ข้าจะเจ็บปวด”“มีแค่นี้จริงหรือ?” หลินถิงถามเสียงเรียบ แต่ลึกในใจรู้ดีว่ายังมีเหตุผลแอบแฝงอีกข้อ เขายังระแวงว่านางอาจคิดนอกใจต้วนหลิงจ้องนางไม่กะพริบ แล้วพยักหน้ารับ “อืม มีแค่นี้จริงๆ”จะมีแค่นี้หรือไม่ก็ไม่สำคัญแล้ว ในตอนนี้สิ่งที่หลินถิงกังวลที่สุดกลับกลายเป็น หากนางถูกลักพาตัวอีกครั้งหนึ่งทั้งวัน… ต้วนหลิงจะเจ็บจนตายหรือไม่?“บอกข้ามาเถอะ ว่าจะถอนพิษนี้ได้อย่างไร?”เขาค่อยๆ เอ่ยเสียงแผ่ว “เมืองอันเฉิงอันตรายยิ่ง รอให้เราออกจากที่นี่ก่อน ข้าจะถอนพิษให้ เจ้าไม่ต้องกังวลพิษกู่พันธนาการนี้ไม่มีทางทำร้ายเจ้าเลยแม้แต่น้อย”หลินถิงกลับเป็นฝ่ายจับมือเขาไว้แน่นแทน“ข้ารู้…ท่านมิได้โกหกข้า แต่สิ่งที่ข้ากังวลไม่ใช่เรื่องนั้น”สายตาของต้วนหลิงพลันวาบวูบคล้ายมีเงาหม่นวูบผ่าน แล้วจึงเอ่ยตามปกติ “แล้วเจ้ากังวลสิ่งใด?”“กังว
