งนี้ นางก็ได้แต่ยอมจำนนต่อโชคชะตา ต้วนหลิงพลันหยิบลูกอมออกมาสองเม็ด ใส่ปากตนหนึ่ง แล้วยื่นอีกเม็ดให้นางนับตั้งแต่เข้าพิธีวิวาห์กับเขา เขามักซื้อของกินเล็กๆ น้อยๆ กลับมาให้นางอยู่เสมอ หลินถิงเคยชินแล้ว จึงไม่คิดอันใด เมื่อเห็นเขากินก็รับมากินบ้าง แต่เพิ่งใส่ปากก็กลืนลงคอไปทันที มิทันได้ลิ้มรสถึงอย่างนั้นนางก็ยังแสร้งแสดงสีหน้าละเมียด ชวนให้ดูราวกับกำลังชิมอย่างตั้งใจ “ลูกอมนี้ก็พอใช้ได้ เพียงแต่ยังไม่อร่อยเท่ากับที่ท่านซื้อมาให้ก่อนหน้านี้”ต้วนหลิงยกยิ้ม “นั่นมิใช่ลูกอม หากแต่เป็นพิษกู่พันธนาการที่ข้าให้คนไปนำมาจากหมู่บ้านเทียนสุ่ย แคว้นเมี่ยวเจียง”หลินถิงเบิกตากว้าง “พิษกู่พันธนาการ?”เขาพยักหน้า เอื้อนเอ่ยเสียงแผ่วแต่แฝงรอยยิ้ม “เจ้ากินแม่กู่ ส่วนข้ากินลูกกู่ ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ข้ามิอาจห่างจากเจ้าเกินร้อยก้าวได้ หากเกินร้อยก้าว ร่างกายข้าจะปวดร้าวทรมานอย่างแสนสาหัส เจ้าห่างไปนานเพียงใด ข้าก็จะเจ็บนานเพียงนั้น หากห่างกันครบหนึ่งวัน ข้าจะสิ้นใจตาย แต่เจ้าจะไม่เป็นอันใดเลย คนที่เจ็บปวดและตายมีเพียงข้า”หลินถิงถึงกับสงสัยว่าเขาบ้าไปแล้วจริงๆ เหตุใดถึงยอมกินพิษที่ไม่มีประโยชน์แก่ตนแม้แต่น้อยเช่นนี้?นี่เท่ากับว่าเขายกชีวิตตนมาวางไว้ในมือของนางอย่างสิ้นเชิง หากนางคิดจะให้เขาตาย เพียงก้าวห่างร้อยก้าวและเว้นไว้หนึ่งวัน เขาก็สิ้นชีพทันทีต่อให้พิษกู่พันธนาการไม่ทำร้ายนางโดยตรง แต่หากทุกครั
