ว้ นางแหงนหน้ามองเขาความรู้สึกพลันเข้าใจได้ทันที ก็เหมือนตนเองยามฝันเห็นทรัพย์สมบัติสูญสิ้น ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมานับกล่องเงินอยู่หลายคราเพื่อย้ำเตือนว่าเป็นเพียงฝัน…“ท่านฝันร้ายอันใด?” นางถามอย่างเห็นใจต้วนหลิงกดฝ่ามือลงตรงอกนาง รับรู้ถึงแรงสะท้อนของหัวใจที่เต้นอยู่ภายใน เสียงทุ้มต่ำลอดริมฝีปาก “ข้าฝันว่า… เจ้าทอดทิ้งข้าเพื่อบุรุษอื่น”หลินถิงอึ้งงัน ความฝันมักสะท้อนสิ่งที่คนหนึ่งครั่นคร้ามหรือใส่ใจมากที่สุด หากเป็นเช่นนี้ ก็เท่ากับว่าเขา ใส่ใจนางอยู่ลึกในจิตใจ หาใช่เพียงความชอบเผินๆ อีกต่อไปนางเผลอบีบปลายนิ้วเบาๆ ก่อนกล่าว “ความฝันมักตรงข้ามกับความจริง ท่านฝันว่าข้าทอดทิ้งท่านเพื่อชายอื่นนั่นย่อมหมายความว่า ข้ามิอาจทำเช่นนั้นได้จริง”แววตาต้วนหลิงพลันอ่อนลง ดั่งน้ำแข็งละลายเป็นสายน้ำ ริมฝีปากยกยิ้มบาง “ข้าเชื่อเจ้า… เจ้าจะไม่ทอดทิ้งข้า”หลินถิงสังเกตเห็นรอยเลือดแดงเรื่อในดวงตาเขา นางถามอย่างไม่ทันยั้ง “ว่าแต่… ท่านตื่นขึ้นมาตั้งแต่เมื่อใด?”ราวกับเขายืนอยู่ตรงนั้นเนิ่นนานแล้ว“เพียงไม่นาน ก่อนเจ้าจะตื่น” เขาตอบง่ายดายนางมิได้คิดมากไปกว่าเดิม ดวงตาแดงเรื่ออาจเพราะอดนอน หรือเพราะฝันร้ายก่อกวนการพักผ่อน นางจึงวางใจเพราะต้วนหลิงมิได้มีเหตุผลอันใดที่จะหลอกนางเลยแต่เหตุที่ต้วนหลิงพลันฝันร้ายขึ้นมา ก็ทำให้หลินถิงอดสงสัยไม่ได้ จะใช่เพราะยาสลบที่นางโรยใส่เขาเมื่อคืนหรือไม่?ยานี้เป็นของจินอันไจ้ป
