รุงขึ้น นางเองเคยใช้กับตัวเมื่อยามนอนไม่หลับ ไม่เคยมีอาการข้างเคียงใดๆ ทว่า… แต่ละคนย่อมมีร่างกายต่างกัน อะไรที่ตนไม่เป็น อาจส่งผลกับผู้อื่นก็เป็นได้คิดถึงตรงนี้ นางพลันรู้สึกกังวล ยื่นมือตรงหน้าเขาแล้วโบกเบาๆ “ท่านฝันร้ายไป ตอนนี้มีตรงไหนไม่สบายบ้างหรือไม่?”ต้วนหลิงยกมือขึ้น กุมข้อมือของนางไว้ ไม่แรงไม่เบา “ไม่รู้สึกว่ามีสิ่งใดผิดปกติ”หลินถิงปล่อยให้เขากุมเอาไว้ พลางเอ่ยเบาๆ “ข้าหากฝันร้ายก็มักจะรู้สึกปั่นป่วนไปครึ่งค่อนวัน หากท่านไม่เป็นเช่นนั้นก็ดีแล้ว คืนนี้ให้คนเอานมวัวมาให้ท่านดื่มเสียบ้าง จะได้ไม่ฝันร้ายอีก”กล่าวจบ มืออีกข้างของนางเผลอสัมผัสปลายผมยาวดำขลับที่ปรกลงมาตรงอกของเขา “ให้ข้าช่วยท่านมัดผมเถิด”นับแต่แต่งเข้ามา นางเคยตามธรรมเนียมช่วยเขามัดผมเพียงครั้งเดียว ครานั้นก็เพราะวาดรูปคู่แต่งงานตามธรรมเนียม ส่วนเขากลับเป็นคนช่วยนางเกล้าผมอยู่บ่อยนัก ครานี้จึงเหมือนหนี้ที่ต้องชำระคืน“ได้” เขาตอบรับเสียงเรียบต้วนหลิงนั่งลงหันหลังให้ นางจึงยืนขึ้น รวบเส้นผมดำสนิทของเขาขึ้นสูง เตรียมเกล้าเป็นทรงเรียบง่ายเขานั่งนิ่งอยู่ตรงนั้น มองไปยังเบื้องหน้า คล้ายไม่มีสิ่งใดในสายตา ก่อนเสียงทุ้มต่ำจะดังขึ้นอย่างกะทันหัน “เจ้าคิดจริงหรือไม่ ว่าอยากให้หลิงอวี่คลอดบุตรของเซี่ยซื่อจื่อ?”ปลายนิ้วของหลินถิงที่กำลังสางผมพลันชะงัก คิดว่าเขาคงอดทนมานาน จึงเอ่ยถามเรื่องนี้ออกมาอย่างตรงไปตรงมานางตริตรองอย
