เพียงชั่วขณะที่ดาบซิ่วชุนแหวกสายลมยามราตรี ก็เกิดแรงดาบอันดุดันขึ้นเอง คมดาบแวววับเย็นเยียบสะท้อนแสงพราวในความมืด การโจมตีครั้งนี้รวดเร็วนัก แม้หลินถิงที่ยืนอยู่ข้างต้วนหลิงก็ยังมิทันได้สติรอบกายเงียบงัน-เสียงหวีดแผ่วเพียงน้อยขณะดาบถูกเหวี่ยงออกไป ทำให้เซี่ยจื่อม่อกับเซี่ยชิงเหอหันกลับมามองโดยสัญชาตญาณ เพียงพริบตาเดียว ดาบก็ปราชิดถึงร่างเซี่ยชิงเหอแล้ว เป้าหมายตรงหัวใจ หากโดนเข้า คงมิอาจรอดพ้นความตายแต่เซี่ยชิงเหอก็เป็นเพียงคุณชายบอบบางผู้ไม่ถนัดการต่อสู้ ถึงแม้เห็นดาบตรงหน้า ก็ยังมิทันหลบพ้น กลับเป็นเซี่ยจื่อม่อที่ปฏิกิริยาไวกว่า เขาโถมกายเข้ามาปัดคมดาบให้เบี่ยงไป แม้ช่วยได้บางส่วน แต่ปลายดาบยังพุ่งเข้าร่างของเซี่ยชิงเหออยู่ดี เพียงแต่มิได้ปักเข้าหัวใจ หากเลื่อนไปแทงเข้าที่แขนแทน ไม่ถึงแก่ชีวิตแรงปะทะจากดาบรุนแรงนัก เซี่ยชิงเหอถอยกรูดหลายก้าวเกือบล้ม เซี่ยจื่อม่อรีบคว้าเขาไว้ทัน โลหิตไหลทะลักจากบาดแผล ซึมชุ่มอาภรณ์กลายเป็นแดงฉาน ภาพนั้นสะท้อนตาอย่างน่าสะพรึง เซี่ยชิงเหอหน้าซีดเผือดด้วยพิษแห่งความเจ็บปวด แต่กลับไม่เปล่งเสียงร้องแม้สักคราครั้งจวนสกุลเซี่ยถูกริบทรัพย์ เขาเคยลิ้มรสความทุกข์ทรมานในคุกใต้ดินมามากพอ เจ็บปวดเพียงเท่านี้ เขายังอดกลั้นได้ เซี่ยจื่อม่อเงยหน้ามองต้วนหลิงที่ยืนอยู่ไม่ไกล น้ำเสียงสั่น “ท่านต้วน……ท่าน-”ยังไม่ทันกล่าวจบ เซี่ยชิงเหอกลับกัดฟันแน่น ฝืนแรงปวดดึงดาบซิ
