ห้องรับรองพิเศษหลังจากถูกหลินถิงปาข้าวของจนเละเทะ กลายเป็นภาพอันโกลาหล ต้วนหลิงก้าวข้ามม่านลูกปัดที่ถูกกราชากขาดตกเกลื่อนพื้น เดินตรงไปยังคนทั้งสองตรงหน้า“คุณชายเซี่ย”“ท่านต้วน” เซี่ยจื่อม่อเมื่อเห็นเขาก็เผลอมองไปทางเซี่ยชิงเหอโดยไม่ตั้งใจ อยากให้เขาออกไปจากที่นี่ ทว่าก็ไม่อาจเอ่ยปากในเวลานี้ได้ เพราะจะดูน่าสงสัยเกินไปทว่าเซี่ยชิงเหอกลับกำลังมองไปทางหลินถิง ผ้าคลุมศีรษะบดบังสายตาผู้คนจากภายนอก และยังบดบังสายตาของเขาที่มองออกไปเช่นกัน ภาพของหลินถิงในดวงตาของเซี่ยชิงเหอจึงเป็นเพียงเงารางเลือน แต่ในหัวเขากลับสามารถนึกถึงใบหน้านั้นได้อย่างชัดเจนหลายเดือนแล้วที่พวกเขามิได้พบกัน เขายังได้ยินข่าวว่านางแต่งงานกับต้วนหลิงแล้ว หลินถิงดูเหมือนจะมีชีวิตดีทีเดียว ตอนที่นางเพิ่งยกผ้าคลุมศีรษะขึ้น เขาได้เห็นใบหน้าที่แดงระเรื่อของนาง ราวกับมีน้ำมีนวลขึ้นกว่าเดิมเซี่ยชิงเหอยังคงคิดถึงช่วงเวลาที่เคยอยู่ในหอหนังสือด้วยกันในอดีต จินอันไจ้แม้ภายนอกดูเย็นชาแต่ภายในอบอุ่น หลินถิงเป็นคนเปิดเผยไม่ถือเนื้อถือตัว เมื่อพวกเขาทั้งสองอยู่ด้วยกัน บรรยากาศรอบข้างมักเต็มไปด้วยความครึกครื้นน่าเสียดายที่เขาไม่อาจย้อนกลับไปได้อีก ต่อไปก็ไม่มีโอกาสใช้ชีวิตเช่นนั้นแล้ว แม้เพียงความปรารถนาที่จะได้ทำอาหารให้พวกเขากินอีกสักครั้งก็คงไม่อาจเป็นจริง ความรู้สึกเสียดายแผ่วเบาเอ่อขึ้นในใจเขาหลินถิงไม่รู้ว่าเซี่ยชิงเหอกำลังคิดสิ
