หลินถิงเบิกตากว้าง มองหยดชื้นแฉะนั้นไหลจากข้อเท้าขึ้นมาจนถึงน่อง เขาช่างกล้าจุมพิตเท้าของนางจริงๆ หาใช่ความฝันไม่!นางรีบจะชักเท้ากลับ แต่แรงไม่อาจคุมได้ ปลายเท้ากลับเหยียบลงบนใบหน้าขาวนวลปนแดงเรื่อของต้วนหลิงในห้วงพริบตานั้น นางไม่เพียงสัมผัสได้ถึงความนุ่มของปลายลิ้น หากยังรู้สึกได้ถึงสันจมูกตรงคม และความอุ่นร้อนของริมฝีปากเขาหัวใจหลินถิงเต้นราวกลองศึก ระหว่างกลิ้งตัวไปด้านหลังก็สามารถชักเท้าที่ถูกเขาจุมพิตกลับมาได้สำเร็จ ต้วนหลิงหาได้รั้งไว้ไม่ เพียงนั่งอยู่บนเก้าอี้หล่อฮั่น จ้องมองนาง มือใหญ่คว้าฝ่ามือนางมาวางบนขอบเก้าอี้ เส้นเลือดเขียวที่มือปรากฏชัดเพราะการกดกลั้น แต่ก็ถูกชายแขนเสื้อยาวบดบังไปหลินถิงก็จ้องเขาเช่นกัน ริมฝีปากบางแดงเรื่อยิ่งนัก เสื้อผ้าก็ยิ่งยุ่งเหยิงกว่าตอนเพิ่งออกจากการชำระกาย ผมยาวดำขลับสลวยทิ้งตัวบนเสื้อชั้นในสีขาว ราวภาพสีน้ำหมึกที่เรียบง่ายเพียงขาวกับดำ แต่กลับงดงามจับตา นางนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนลงจากเก้าอี้หล่อฮั่นไปยกน้ำชามาให้เขาบ้วนปากต้วนหลิงมิได้รับน้ำชาทันที นั่งเอนพิงอย่างสบายพลางเงยหน้ามองหลินถิงที่ยืนอยู่ข้างเก้าอี้ “เพราะเหตุใด?”“สกปรก” แม้นางจะมีนิสัยล้างเท้าก่อนนอนเป็นประจำ ก็ยังรู้สึกขัดเขินอยู่ดี เขามีความคิดอันใดถึงได้จุมพิตลงไปเช่นนั้น หลินถิงมิอาจคาดเดา-มันช่างประหลาดเกินไป“สกปรกหรือ?”สายตาเขาเลื่อนไปยังชายกระโปรงของนาง หลินถิงพลันอยากยกมือ
