มือเย็นเยียบก่อนผละออก นี่คือสัญญาณให้หลินถิงเป็นฝ่ายโน้มตัวหา แต่หากทำเป็นไม่รู้ก็สามารถผ่านเลยไปได้ทว่าสายตาคมกล้าราวอ่านใจคนได้ของเขากลับทำให้นางโน้มตัวไปจุมพิตเขาเข้า ต้วนหลิงหลับตา แต่เผยอริมฝีปากเพียงเล็กน้อย เพื่อรับรู้ลมหายใจและน้ำเสียงของนางได้ชัดยิ่งขึ้นเส้นผมยาวของนางตกลงมา ปัดผ่านเรือนร่างเขาผ่านชั้นอาภรณ์บางเบา ทำให้เขาสะท้านเบาๆ ปลายนิ้วทั้งสิบเกร็งแน่น กอบกุมผ้าห่มจนยับย่นหน้าต่างบานหนึ่งในห้องมิได้ปิดสนิท ลมเย็นจึงเล็ดลอดเข้ามา ม่านรอบเตียงพลันปลิวขึ้น เผยให้เห็นภาพภายในหลินถิงกำลังโน้มตัวจุมพิตต้วนหลิง คอเสื้อเขาแง้มออก เผยกระดูกไหปลารูปงามสองข้าง ราวจะถูกผมนางย้อมให้ดำสนิท ขาวและดำพันเกี่ยวกันไม่อาจแยกเดิมทีหลินถิงนั่งอยู่ข้างเขา ค้อมกายลงจุมพิตด้วยท่วงท่าลำบาก แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด ต้วนหลิงกลับยกนางขึ้นมานั่งบนเอวตน เพื่อให้นางโน้มตัวลงจุมพิตได้ถนัด นางหาได้รู้ตัวไม่ จนกระทั่งสัมผัสถึงแรงสั่นสะท้านแผ่วเบาจากกล้ามเนื้อหน้าท้องเขาที่ส่งผ่านความร้อนมายังผิวกายนาง หลินถิงจึงรู้สึกตัวในที่สุดในห้วงยามนั้นเอง เขากลับเงยศีรษะประหนึ่งยังมิได้สมประสงค์ จับริมฝีปากนางไว้พลางจุมพิตที่มุมปาก ทั้งสองประทับจูบกันเนิ่นนานถึงสองเค่อ จึงได้ผละห่าง โดยหาได้กระทำสิ่งใดเกินกว่านั้นไม่***สองวันล่วงไปเพียงพริบตา เช้าวันออกเดินทางสู่เมืองอันเฉิง หลินถิงจัดสัมภาระเรียบร้อยแต่เช้าตรู่
