กระชากผมของโจวฟาง ไม่สนใจการดิ้นรนของหญิงสาว เลือดไหลออกมาจากข้อมือ ข้อเท้าที่ถูกแทงของโจวฟางอ่อนแรง
“อีตัวเหม็น! จะตายแกก็ตายก่อน!”
พร้อมกับเสียงกรีดร้องของหญิงสาว อวี๋ซื่อหาวก็โยนหญิงสาวเข้าไปในฝูงซอมบี้โดยตรง แต่ยังไม่วางใจก็เตะซ้ำไปที่หลังของเธออย่างแรง
เขาคิดมาอย่างดีแล้ว ตอนที่ซอมบี้พังประตูเข้ามา การโยนโจวฟางเข้าไปในฝูงซอมบี้เพื่อถ่วงเวลาเป็นโอกาสเดียวที่เขาจะรอดชีวิตได้
หญิงสาวถูกโยนเข้าไปในฝูงซอมบี้ด้วยใบหน้าที่สิ้นหวัง มือที่เน่าเปื่อยสิบกว่าคู่ฉีกกระชากเสื้อผ้าและเนื้อหนังของเธอ ผิวหนังถูกฉีกออกทั้งเป็น
ฝูงซอมบี้ไม่สนใจอวี๋ซื่อหาวที่อยู่ในมุมห้อง กินอาหารอันโอชะที่อยู่ตรงหน้าตามสัญชาตญาณ เนื้อบนใบหน้าของหญิงสาวถูกกัดออกไปทั้งก้อน ส่งเสียงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด
อวี๋ซื่อหาวไม่กล้ามองตาเธอ ในดวงตานั้นเต็มไปด้วยความสิ้นหวังและความแค้นที่เข้มข้น
ฉวยโอกาสนี้!
“อ๊า!”
ราวกับให้กำลังใจตัวเอง หลังจากคำรามออกมาหนึ่งเสียง แววตาของเขาโหดเหี้ยม สองมือป้องกันศีรษะ ฉวยโอกาสที่ซอมบี้กำลังกัดกินโจวฟางพุ่งออกไปนอกประตูอย่างบ้าคลั่ง
สองเมตร สามเมตร
เขาที่ปกติแล้วชอบออกกำลังกาย สมรรถภาพร่างกายก็ถือว่
