มหวานขึ้นมากินพลางจิบชา ทว่าหลังจากเหตุการณ์เมื่อคืน ยามได้อยู่ลำพังกับต้วนหลิง สมองของนางก็มักจะเผลอคิดไปถึงภาพบางอย่าง ผลคือ มือสั่นไหวเล็กน้อย ทำให้ชาหกลงมาบนกระโปรงจนเปียกโชกในฤดูร้อนเช่นนี้ เสื้อผ้าเบาบางนัก น้ำชาหนึ่งกาเพียงพอจะซึมทะลุไปถึงเสื้อชั้นใน ได้ ต้วนหลิงที่นั่งอ่านเอกสารอยู่ตรงโต๊ะหนังสือ ลุกขึ้นมาเมื่อเห็นเหตุการณ์นั้น“กระโปรงเจ้าชุ่มน้ำแล้ว……”“ข้าแค่เปลี่ยนชุดก็พอ ท่านนั่งเถิด ไม่ต้องกังวลหรอก” หลินถิงสบโอกาส รีบวิ่งไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบชุดใหม่ออกมาก่อนจะเดินเข้าม่านเตียง แล้วดึงม่านลงเพื่อบังสายตาเขา ประหนึ่งว่าจะเปลี่ยนกระโปรงที่เปียก ทว่าแท้จริงแล้ว นางถอดเสื้อผ้าทั้งหมด แล้วขึ้นไปนอนบนเตียงอย่างเงียบงันดีมาก……การเปลี่ยนเสื้อผ้าย่อมต้องถอดให้หมด ดังนั้นต้วนหลิงย่อมรู้ว่าในตอนนี้นาง “เปลือยกายอยู่ในผ้าห่ม”ความเข้าใจเบื้องต้นถือว่าบรรลุแล้ว จากนี้เพียงแค่ถ่วงเวลาไว้หนึ่งเค่อ ก็จะบรรลุเป้าหมาย……แต่การเปลี่ยนเพียงกระโปรงชุดเดียว ต้องใช้เวลาถึงหนึ่งเค่อเลยหรือ? ช่างเถอะ อย่างไรต้วนหลิงก็ไม่ใช่คนที่จะบ่นว่านางช้า หรือเร่งเร้าให้นางรีบ หลินถิงเริ่มนับเวลาภายในใจเงียบๆ แต่ไม่ทันถึงไหน ม่านเตียงกลับถูกเปิดออก“ชุดชั้นในเจ้าตกอยู่นี่ เจ้ากำลังสวมอะไรหรือ?” น้ำเสียงเขาฟังดูสงบ ทว่าสายตากลับแฝงความคาดหมายอย่างเห็นได้ชัด ในมือของเขา……คือชั้นในผืนใหม่ของนาง
