โจ๊กเพื่อบำรุงกระเพาะ บ่าวสาวตักโจ๊กต้มเปื่อยนุ่มให้ทุกคนขณะที่ต้วนหลิงก้มมองโจ๊กในถ้วย กลับนึกถึงเหตุการณ์เมื่อคืน เมื่อเท้าของหลินถิงวางลงบนความน่าอับอายของตน ไม่กี่อึดใจต่อมา เขาก็ถึงจุดสุดยอด เปรอะเปื้อนปลายเท้านาง จนหยดน้ำซึมผ่านนิ้วเท้าเปื้อนกระโปรงสีแดงสดตอนนั้นหลินถิงเหมือนถูกลวก ไม่รู้จะทำอย่างไรกับเท้าของตน ยิ่งพยายามหลบเลี่ยงกลับยิ่งสัมผัสเข้าไปอีกหลายครั้ง เขากลับไม่เจ็บเลย ซ้ำยังรู้สึกว่าเจ้าสิ่งน่าอับอายนั้นเริ่มจะแข็งตัวขึ้นอีกครั้ง ก็เพราะนางแค่…… “เหยียบเล่นไม่กี่ที”คิดถึงตรงนี้ เขาก็เงยหน้ามองนาง หลินถิงก็กำลังมองโจ๊กในชามของตนอยู่เช่นกัน ท่าทางเหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่างที่จริง หลินถิงก็นึกถึงเรื่องเมื่อคืนเช่นกัน นาง “เหยียบเขา” เขากลับหมดท่าอยู่ใต้ฝ่าเท้านาง ซ้ำไม่ใช่แค่ครั้งเดียว……หลายครั้งจนหลินถิงอดสงสัยไม่ได้ว่าเขาไปกินยาอะไรมาหรือเปล่า แต่ก่อนที่ความสงสัยจะลุกลาม ต้วนหลิงก็หยุดลงพอดี ทำให้นางเลิกลังเลหลินถิงไม่กล้าคิดต่ออีกแล้ว ครึ่งชั่วยามต่อมา เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จ เฝิงฮูหยินก็กล่าวว่าจะไปสวดมนต์ที่ศาลบรรพชน จึงมิได้รั้งพวกเขาไว้ ต้วนหลิงและหลินถิงจึงกลับไปยังเรือนของตนเขายังมีวันหยุดวิวาห์อีกสามวัน วันนี้จึงไม่ต้องไปว่าราชการที่สำนักพิทักษ์เมืองฝ่ายเหนือ เมื่อกลับถึงเรือน หลินถิงไม่มีสิ่งใดให้ทำ จึงนั่งลงบนเก้าอี้ไม้ลายข้างโต๊ะเตี้ย หยิบขน
