ขที่ท่วมท้นทำให้เขาไม่อาจข่มกลั้น เสียงครางต่ำหลุดลอดจากลำคอ แว่วเข้าหูนางปฏิกิริยาของเขารุนแรงนัก หลินถิงจึงพยายามจะผละออก ทว่าต้วนหลิงกลับเม้มริมฝีปากแนบแน่นไว้ ปิดกั้นลิ้นนางไว้ไม่ให้ถอย จนเมื่อนางหมดใจจะหลีกหนี เขาจึงค่อยเผยอริมฝีปากอีกครั้ง ให้โอกาสนางขยับเคลื่อนไหวต่อ จูบครั้งนี้ทำให้หลินถิงรู้สึกริมฝีปากแสบช้ำไปหมด แต่ต้วนหลิงกลับไม่มีทีท่าว่าจะพอ กลับคล้ายค้นพบของรักที่ตามหามานานยิ่งจูบยิ่งลุ่มหลง ไม่อาจหักใจเส้นผมยาวของหลินถิงสยายตกอยู่บนร่างของเขา กลิ่นหอมละมุนจากเรือนผมล้อมรอบเขาไว้ ราวกับตาข่ายอ่อนนุ่มที่โอบล้อมรอบด้าน เปลี่ยนเขาให้กลายเป็นสมบัติของนางโดยสมบูรณ์ ซึ่งต้วนหลิง……กลับชื่นชอบยิ่งนักเมื่อจูบเนิ่นนานจนเกินควร หลินถิงจึงอดไม่ได้ต้องหยุดเขา หากไม่หยุด ปากนางคงบวมช้ำจนวันพรุ่งนี้ออกไปพบผู้คนมิได้แน่และในตอนนั้นเอง นางก็พบว่าภายใต้ผ้าห่มบางที่ปักลายนกยวนยางคู่ ซึ่งคลุมส่วนล่างของต้วนหลิงไว้ บัดนี้กลับปรากฏส่วนโค้งนูนที่มิได้เป็นของผ้าห่ม เมื่อแลเห็น นางย่อมรู้ทันทีว่าสิ่งนั้นคือสิ่งใด สำหรับบุรุษที่จูบเนิ่นนานเช่นนี้แล้วเกิดปฏิกิริยาขึ้น ก็หาใช่เรื่องแปลกหลินถิงเบือนหน้าหลบสายตาโดยเร็ว มือขยับจับชายผ้าห่มแน่น “ท่าน……”ต้วนหลิงยันกายขึ้น จุมพิตเบาๆ บนแก้มนาง ราวกับต้องการระบายอารมณ์ที่มิอาจกล่าวออก หัวใจของหลินถิงเต้นแรง ใบหน้าแดงซ่านจนชาเพราะจุมพิตนั้นเขาคงพอเดาได้
