ว่านางกำลังกังวล จึงมิได้จูบริมฝีปากนางอีก กลับกระจายจูบลงไปทั่วใบหน้า ทั้งเบาและหนักคละเคล้าด้วยความอ่อนโยน ชวนให้ใจสั่นยิ่งกว่าการจูบใดๆ นาง……ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธเขาเลยต้วนหลิงจูบหน้าผาก ดวงตา สันจมูก ไถลลงถึงติ่งหู แล้วเวียนกลับมาที่ดวงตาอีกครั้ง เมื่อเขาจูบดวงตานาง หลินถิงก็ต้องปิดตาลงโดยทันที ย่อมมิอาจลืมตาให้ปลายลิ้นเขาแตะเข้าที่ลูกตาโดยตรงแม้นางจะหลับตา ก็ยังสัมผัสได้ชัดเจนว่า ริมฝีปากและปลายลิ้นของเขาแนบแน่นอยู่บนเปลือกตานาง ลิ้นเขาไล้ผ่านราวกับจะเลียทะลุชั้นเปลือกตาเข้าไปให้ถึงดวงตาเบื้องใน แรงกดสลับเบาแรง ราวกับจะกลืนกินความรู้สึกของการถูกเลียเปลือกตานั้นแปลกประหลาด หาใช่ไม่สบาย ทว่าสัมผัสนั้นก็ชวนให้นางใจสั่น นางไม่อาจห้ามความรู้สึกหวั่นไหวนี้ได้ จึงเอื้อมมือไปดึงเส้นผมยาวของเขา แต่ต้วนหลิงกลับไม่รู้สึกเจ็บ ยังเลียเปลือกตานางอย่างดื่มด่ำ กระทั่งนางใกล้จะทนต่อสัมผัสอันแปลกประหลาดนั้นไม่ไหว เขาจึงค่อยผละออกหน้าผากเขาแนบหน้าผากนาง ลมหายใจยังไม่ทันสงบ เสียงที่เปล่งออกก็แปรเปลี่ยนจากเดิมมากนัก แฝงด้วยความปรารถนา ต่ำลึกนัก ริมฝีปากขยับเฉียดผ่านนางเบาๆ จนยากจะบอกว่าเป็นจูบหรือไม่หลินถิงรู้สึกเลือดลมสูบฉีดทั่วศีรษะ ขนตานางหลุบต่ำลงอย่างไม่รู้ตัว สายตาเลื่อนผ่านลงไปถึงช่วงเอวของต้วนหลิงอีกครา ส่วนโค้งใต้ผ้าห่มยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ไม่จำเป็นต้องกล่าวก็รู้ดีว่าหมายถึงสิ่งใด ดวงตานาง
