ร้อนผ่าวราวถูกเปลวเพลิงแผดเผาต้วนหลิงโน้มตัวเข้าหาอีกครั้ง แต่ครานี้มิได้จูบที่ริมฝีปากหรือใบหน้า ทว่าฝังจูบลงที่ลำคอของนางแทน ตรงนั้นคือจุดไวต่อสัมผัสของหลินถิง เสียงของนางจึงพลันหายไปจากลำคอในทันทีความร้อนจากริมฝีปากของต้วนหลิงไล้ผ่านผิวเนื้อขาวนวลที่ลำคอ ลิ้นเลีย กัดเม้ม ถูไถ ดูดเบาๆ จนเกิดรอยจ้ำแดงเรื่ออยู่หลายแห่ง เขาทั้งระวัง ไม่ใช้แรง กลัวจะทำให้นางเจ็บหรือมีเลือดไหล ความร้อนนี้ไหลลึกจากลำคอของหลินถิง ลามลงผ่านแนวเสื้อชั้นในยามนี้เป็นเวลากลางคืน หลังอาบน้ำก็มักจะสวมเพียงชุดบางสบายสวมชิดผิว สำหรับสตรีก็จะมีเสื้อชั้นในที่เรียกว่าผ้ารัดอกกับกระโปรงบางๆ อีกหนึ่งชั้นเท่านั้น นอกเหนือจากนี้……ก็หามีเสื้อผ้าอื่นใดอีกไม่เมื่อผ่านชั้นในไป ก็เท่ากับฝ่าแนวป้องกันสุดท้ายแล้ว ต้วนหลิงใช้ฟันงับสาบเสื้อ เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการปลดออก หลินถิงรีบยกมือขึ้นดันอกเขาไว้ เอ่ยด้วยเสียงแผ่วเบาแต่หนักแน่น “ข้ายังไม่พร้อม……พรุ่งนี้ได้หรือไม่?”แม้จะรักใคร่คนผู้หนึ่ง แต่ก็หาใช่ว่าพร้อมจะมอบร่างกายให้เขาได้ทันที หลินถิงเป็นหญิงสาวจากยุคปัจจุบันแนวคิดย่อมเปิดกว้างกว่าสตรีในยุคโบราณ ทว่าต่อให้ความคิดเปิดกว้างเพียงใด แต่เมื่อเผชิญกับความจริง-การร่วมสัมพันธ์อันแท้จริง ไม่ใช่เพียงแค่สัมผัสภายนอก นางก็ยังอดลังเลไม่ได้อยู่ดีต้วนหลิงผละออก เขาหนุนใบหน้าลงกับหน้าอกของหลินถิง ฟังเสียงหัวใจนางเต้นระส่ำ ลมหายใจก็ยังไ
