หลินถิงชะงัก “ท่านต้วน?”ต้วนหลิงไม่หมุนถุงนำโชคในมืออีก เพียงถามอย่างสงบ “เจ้ามาที่หอหนังสือ……ก็เพื่อจะมอบถุงนำโชคให้คุณชายจินด้วยหรือไม่ ให้เขาได้สัมผัสกับโชคดีเช่นกัน?”หลินถิงจึงหยิบยกข้ออ้างที่เขาเพิ่งพูดมา “ใช่แล้ว เป็นคนอย่ามัวแต่เห็นแก่ตัว ของดีควรแบ่งปัน แล้ววันนี้ท่านมาหอหนังสือด้วยหรือ?” ……หรือว่าตามนางมาอีกแล้ว? เขายังคงสงสัยว่านางมีความเกี่ยวข้องกับเซี่ยชิงเหอ?ต้วนหลิงใช้นิ้วลูบไล้ถุงนำโชคเบาๆ สัมผัสกับเหรียญเงินด้านในผ่านผืนผ้า แววตาแฝงรอยยิ้ม “เดินไปเรื่อยๆ ก็มาโผล่ที่นี่……เจ้าเชื่อหรือไม่?”หลินถิงหัวเราะกลบเกลื่อน “เชื่อเจ้าค่ะ” ต้วนหลิงยังเชื่อนางได้ แล้วนางก็ต้องเชื่อเขาเช่นกัน……แม้ในใจจะรู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้เลยก็ตามต้วนหลิงก้าวเดินออกจากตรอก ไม่ได้มีท่าทีจะเข้าไปในหอหนังสือ “ข้าส่งเจ้ากลับจวนดีหรือไม่?”“เจ้าค่ะ”เขาส่งนางกลับจวนหลิน แล้วจึงจากไป หลินถิงเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปดื่มชาในจวนเช่นเคย ทว่าเขาก็ยังปฏิเสธอย่างสุภาพ มิได้ก้าวเข้าไป เพียงแต่หันไปมองถุงนำโชคในมือของนางอีกครั้งหลังจากวันนั้น หลินถิงก็แทบไม่ได้พบต้วนหลิงอีกเลย ด้วยเหตุมีผู้ก่อกบฏขึ้นในเมือง ต้วนหลิงซึ่งเป็นขุนนางผู้ควบคุมกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรก็ยิ่งยุ่งยากมากขึ้น กระทั่งวันหนึ่งฮ่องเต้เจียเต๋อมีรับสั่งให้เขาออกจากเมืองหลวงไปปฏิบัติภารกิจ นานนับเดือนจึงยังไม่กลับมาหลินถิงไม่รู้ว่าเขาอยู่ที่ใด ทำให้น
