บันได ข้ามกระถางไฟและอานม้าพร้อมผิงกั่วแดง มุ่งหน้าสู่ด้านในทันใดนั้น เสียงประทัดก็ดังขึ้น เปลวประทัดสีแดงระเบิดต่อเนื่อง ดอกไฟแดงเกลื่อนพื้น ผู้คนหัวเราะกันอย่างเริงร่า หลินถิงก็ย่างเข้าสู่ห้องโถงกลางท่ามกลางเสียงหัวเราะนั้น มือที่กำสายเริ่มเปียก เหงื่อจากฝ่ามือทำให้สายมีสีเข้มขึ้นเฝิงฮูหยินและบิดาของต้วนหลิงนั่งอยู่ด้านหน้าของห้องโถง ปกติฮูหยินรักความเรียบง่าย แต่วันนี้กลับสวมปิ่นทองและเสื้อผ้าสีสด ดวงตายิ้มละไม ขณะมองดูทั้งสองคนเดินเข้ามาต้วนซินหนิงยืนอยู่ข้างๆ นับตั้งแต่หลินถิงเดินเข้ามา ก็ไม่วางตาแม้แต่นิด ความรู้สึกในใจหลากหลาย เพราะเดิมทีความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาไม่ดีนัก แต่บัดนี้กลับต้องมาร่วมพิธีวิวาห์กันทั้งสองหยุดอยู่กลางโถง แม่สื่อเดินออกมาข้างหน้า เปล่งเสียงสดใส “หนึ่ง คำนับฟ้าดิน”เมื่อถึงตอนนี้ ก็ไม่อาจลังเลอีกต่อไป หลินถิงพยายามไม่สนใจเสียงหัวใจที่เต้นแรง หันหลังกลับไปคำนับฟ้าดินและเมื่อถึง “สอง คำนับบิดามารดา” จึงหันกลับมา คำนับเฝิงฮูหยินและบิดาของต้วนหลิง“สาม สามีภรรยาโค้งคำนับให้กัน!” น้ำเสียงแม่สื่อชัดเจน ราวต้องการให้ทั้งฟ้าดินได้ยินยามได้ยินคำว่า “สามีภรรยา” หลินถิงก็ชะงักไปเล็กน้อย ในขณะนั้น สายผ้ามงคลที่อีกฝั่งขยับเบาๆ รั้งสายผ้าในมือนาง และรั้งหัวใจของนางไปด้วย หลินถิงราวตกอยู่ในภวังค์ ก้มลงคำนับตามคำสั่ง ในเสี้ยวลมหายใจนั้น นางเป็นผู้ตัดขาดโอกาสสุดท้ายของตน
