ได้ในทันทีว่าเป็นตำราเรื่องห้องหอ-ศาสตร์แห่งเรือนหอ แม้จะเป็นชีวิตในโลกก่อนหรือตอนทะลุมิติมาแล้ว นางก็อ่านมานักต่อนัก แม้ยังไม่เคยได้ลงมือปฏิบัติ แต่ทฤษฎีล้วนไม่ขาดในโลกนี้ เป็นธรรมเนียมที่มารดาจะมอบตำราเรือนหอให้บุตรีก่อนเข้าพิธีแต่งงาน ถือเป็นเรื่องที่ทำกันมานานแล้วดังนั้นหลินถิงจึงไม่รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อยหลี่จิงชิวไม่รู้ว่าบุตรีอ่านมาแล้วหลายเล่ม จึงกล่าวเสียงแผ่ว “เจ้าลองเปิดอ่านดูบ้าง ตอนกลางคืนก็ระวังตัวให้ดีอย่าให้ตัวเองเจ็บ”หลินถิงรับสมุดไว้เฉยๆ ไม่ได้คิดจะเปิดดู แค่ตอบกลับเบาๆ “ทราบแล้วเจ้าค่ะ”ยิ่งใกล้ถึงฤกษ์แต่งงาน ความรู้สึกในใจของนางก็ยิ่งปั่นป่วนหนัก ไม่รู้จะเตรียมใจอย่างไรสำหรับคืนส่งตัวหลังจากกำชับเรื่องต่างๆ จบแล้ว หลี่จิงชิวก็เรียกสาวใช้กลับเข้ามา ไม่ได้อยู่ในห้องนางนานนัก ด้วยเพราะนางในฐานะมารดาของเจ้าสาว ยังต้องออกไปต้อนรับแขกและตรวจสอบของขวัญอีกมากมายหลินถิงแต่งตัวเสร็จสิ้นเรียบร้อยแล้ว นั่งอยู่บนเตียง พลางแหวกแขนเสื้อออกดูข้อมือของตนที่สวมกำไลหยกเส้นหนึ่งไว้ก่อนหน้านี้นางเคยถอดออกครั้งหนึ่ง ลอบคืนให้ต้วนหลิงโดยไม่ให้เฝิงฮูหยินรู้ แต่หลังจากที่ทั้งสองตกลงหมั้นหมายกัน เขาก็ส่งมันกลับมาให้นางอีกครั้ง หลินถิงลูบหยกเย็นใสที่ข้อมือแผ่วเบา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองหน้าต่างท้องฟ้าภายนอกสดใสไร้เมฆ สายลมเย็นพัดผ่านเข้ามาเบาๆ แม้อากาศไม่ร้อน แต่นางกลับรู้สึกมีเหงื่อซึมออกมา-ค
