วามตื่นเต้นในวันนี้ มากกว่าตอนที่นางขอแต่งงานต่อหน้าผู้คนเสียอีก หัวใจคล้ายถูกมือใหญ่บีบไว้แน่นจนหายใจไม่ออกเถาจูใช้ผ้าเช็ดเหงื่อให้นาง “คุณหนูเจ็ด ท่านดูจะกังวลมากเลยเจ้าค่ะ?”หลินถิงเถียงกลับเสียงแข็ง “ข้าเปล่า!”เถาจูทำท่าจะพูดต่อ แต่สายตาหลินถิงหรี่ลงทันใด นางมองเห็นบางสิ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืน เดินไปที่หน้าต่าง และหยิบกล่องผ้าไหมที่ไม่รู้ว่าผู้ใดนำมาวางไว้ตั้งแต่เมื่อใด“ทำไมถึงมีกล่องผ้าอยู่ตรงนี้?” เถาจูเดินตามไปอย่างงุนงงหลินถิงมองกล่องผ้าไหมที่ไม่มีแม้แต่ผ้าผูกประดับใดๆ ดูเรียบง่ายจนผิดปกติ นางเดาได้ทันทีว่าเป็นฝีมือใคร จากนั้นก็เปิดออกดู……ภายในมีผลผิงกั่วลูกหนึ่ง……ผิงกั่วทองคำแท้ทั้งลูก หนักมากจนรู้สึกได้ทันที เจ้าบ้านั่น-จินอันไจ้ ถึงกับให้ผิงกั่วทองคำเป็นของขวัญแต่งงานหรือ?หลินถิงวางผิงกั่วไว้ในกล่องเช่นเดิม ก่อนจะชะโงกหน้าออกไปดูนอกหน้าต่าง ไม่มีผู้ใดอยู่เลย เขาคงมาเงียบๆวางของแล้วก็จากไปทันทีเถาจูเห็นชัดว่าภายในกล่องผ้าไหมนั้นคือสิ่งใด ก็ตกตะลึงจนปากแทบปิดไม่สนิท “นี่ใครเป็นคนมอบให้เจ้าคะ? ผิงกั่วทองคำ?” ของจริงหรือของปลอมกันแน่?หลินถิงยกผิงกั่วทองขึ้นมาดูอยู่ครู่หนึ่ง พลางคิดในใจว่า……จินอันไจ้ช่างใจกว้างอะไรเช่นนี้ ปกติแค่กินขนมจากเขาไม่กี่ชิ้น ยังต้องหักบัญชีกลางเลยแท้ๆ วันนี้ท่าทางพระอาทิตย์จะขึ้นทางทิศตะวันตกเสียแล้ว?นางดึงกระดาษที่รองอยู่ใต้กล่องผ้าไหมขึ้นมาอ่าน ข้างบนน
