ั้นเขียนด้วยลายมือหวัดๆ เพียงไม่กี่คำ-มอบให้เจ้า ในฐานะของขวัญแต่งงาน ไร้ซึ่งชื่อแซ่หลินถิงมองแผ่นกระดาษนั้น พลางนึกภาพจินอันไจ้กำลังเขียนมันด้วยใบหน้าราบเรียบไร้อารมณ์ ขณะเขียนอาจจะเบ้ปากหรือกลอกตาไปด้วยก็ไม่แน่ นางคิดแล้วก็อยากหัวเราะ ยิ้มพลางปิดกล่องผ้าไหม “เป็นของขวัญจากสหาย เจ้าเอาไปเก็บให้ดีเถอะ”เถาจูรับกล่องอย่างระมัดระวัง ครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย “สหายของคุณหนูหรือเจ้าคะ?”ให้ของแล้วไม่ปรากฏตัว ไม่แม้แต่เอ่ยเพียงสักคำแล้วจากไปเช่นนี้? แล้วเล็ดลอดเข้ามาได้ยังไงโดยไม่มีใครพบเห็น? แต่คนที่สามารถมอบของขวัญเป็นผิงกั่วทองคำได้ คงไม่ใช่คนธรรมดา และต้องสนิทชิดเชื้อไม่น้อย……เดี๋ยวก่อน คุณหนูเจ็ดมีสหายที่ข้าไม่รู้จักด้วยหรือ?หลินถิงกลับไปนั่งบนเตียง “ใช่……สหายปากกล้าคนหนึ่งนั่นแหละ”เถาจูเห็นนางไม่อยากพูดอะไรมาก ก็รู้จักวางตัว ถอยกลับไปเก็บกล่องผ้าไหมอย่างดี นั่นมันทองนะ เก็บให้มิดชิดดีที่สุดยามมงคลใกล้จะมาถึง เสียงกลองแตรจากหน้าจวนหลินดังกระหึ่ม ผ่านกำแพงหลายชั้นก็ยังได้ยิน“คุณหนูเจ็ด ถึงเวลาแล้วเจ้าค่ะ” เสียงสาวใช้หน้าห้องเคาะประตูเตือน เถาจูจึงหยิบผ้าคลุมหน้าสีแดงที่ปักด้วยผีเสื้อและดอกโบตั๋นมาคลุมหน้าหลินถิง แล้วพยุงออกไปเมื่อก้าวออกจากเรือน เสียงอื้ออึงของฝูงชนดังกระหึ่ม เต็มไปด้วยเสียงอวยพรแสดงความยินดี หลินถิงรู้สึกหัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะ มีสาวใช้ส่งสายผูกดอกไม้มาให้ เพื่อให้เจ้าสาวจ
