ับไว้ตามธรรมเนียมขณะเดียวกัน กลิ่นหอมอ่อนๆ ของไม้จันทน์ถูกลมหอบผ่านมา แทรกผ่านผ้าคลุมหน้า สัมผัสจมูกของนาง ดุจจูบเบาๆ แล้วก็เลือนหายไป นางจึงยื่นมือออกไปกำสายผูกดอกไม้ไว้ผ้าคลุมหน้าไหวไปมา หลินถิงก้มหน้าลง ก็เห็นมืออีกข้างหนึ่งที่จับสายอยู่ เป็นมือขาวเรียว ปลายนิ้วเรียงตัวสวยใต้ข้อมือคือชายแขนเสื้อแต่งงานสีเดียวกับนางเป็นมือของต้วนหลิง หลินถิงเผลอปล่อยมือออก แต่ก็รีบจับไว้ใหม่อีกครั้ง แล้วเดินตามเขาไปข้างหน้า ต้วนหลิงสังเกตเห็นท่าทางของนาง ตอนที่นางปล่อยสายออกชั่วครู่ เขารู้สึกอึดอัดอย่างประหลาด แต่เมื่ออีกฝ่ายจับไว้ใหม่ ความรู้สึกมืดมนในใจพลันมลายเมื่อเดินมาถึงหน้าประตูจวนหลิน ทั้งสองหยุดยืนอยู่บนขั้นบันได บ่าวรับใช้ยกถาดใส่ขนมและเหรียญมงคลมาให้ตามธรรมเนียมเจ้าบ่าวเจ้าสาวต้องโปรยเพื่อเป็นสิริมงคลหลินถิงนิ่งไปเล็กน้อย บ่าวรับใช้จึงเรียกเบาๆ “คุณหนูเจ็ด”นางจึงยื่นมือข้างที่ไม่ได้ถือสายออกไป หยิบเหรียญมงคลมากำใหญ่ แล้วโปรยออกสุดแรง นางไม่เคยคิดเลยว่าตนเองจะได้มายืนโปรยเหรียญแต่งงานแบบนี้ด้วยตนเอง หลังจากนางโปรยเสร็จ ต้วนหลิงจึงยกมือโปรยเหรียญอย่างสง่างามการโปรยไม่ได้จบแค่ครั้งเดียว ต้องโปรยซ้ำอีกหลายครั้ง ขณะหลินถิงกำลังจะหยิบเพิ่มจากตะกร้า ก็พลาดไปแตะโดนมือของต้วนหลิง เขาเองก็กำลังจะหยิบเหรียญเช่นกัน มือนางซ้อนอยู่บนมือเขา ไม่รู้ว่านางจะหยิบเหรียญ……หรือจะหยิบใจของเขากันแน่แม่สื่อเห็
