หลินถิงถึงกับก้าวพลาดเล็กน้อย ที่แท้ต้วนหลิงยังจำเรื่องที่เกิดขึ้นในคืนเมามายนั้นได้! เช่นนั้น ตอนที่เขาจุมพิตนาง เขาก็ยังมีสติอยู่บ้างกระนั้นหรือ? หากเป็นเช่นนั้นจริง เหตุใดเขาจึงยังจุมพิตนางเล่า? หรือเพราะฤทธิ์สุราทำให้เขาไม่อาจควบคุมตนเอง?หลินถิงไม่กล้าคิดไปไกลถึงขั้นที่ว่า ต้วนหลิงอาจชอบนาง เพราะความเป็นไปได้นั้นน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย นางยินดีจะเชื่อว่าเขาเพียงเมาจนจำใครไม่ได้มากกว่าจะคิดว่าเขาจุมพิตเพราะมีใจให้นาง“ท่าน……” นางมองต้วนหลิงผู้มีใบหน้าราวหยกงามด้วยสีหน้าแปลกประหลาด เอ่ยเพียงคำว่า “ท่าน” แล้วก็นิ่งงันต้วนหลิงกลับมีความอดทนอย่างยิ่ง รอคอยให้นางกล่าวต่ออย่างใจเย็น ผ่านไปครู่หนึ่ง หลินถิงขยับริมฝีปากเบาๆ“วันนั้น……เหตุใดท่านจึงจุมพิตข้า?”นางเคยถามเขาคล้ายๆ กันมาแล้วครั้งหนึ่งที่ริมสระน้ำ ต้วนหลิงเพียงจ้องมองนางนิ่งๆ แววตาไม่เปลี่ยน ทว่ายังมิเอ่ยวาจา สายตาแน่วแน่นั้นทำให้หลินถิงรู้สึกกระสับกระส่าย พอเขายังไม่พูด ความคิดแปลกๆ ก็เริ่มครอบงำใจนาง……เขาจะไม่ใช่……ชอบนางหรอกนะ?แต่จะเป็นไปได้อย่างไร? ในนิยายต้นฉบับนั้น ต้วนหลิงไม่เคยมีใจให้ใคร ตลอดชีวิตเขาไม่เคยแต่งภรรยา แม้นางจะหลุดเข้ามาในโลกนี้จนเกิดผีเสื้อกระพือปีกมากมาย แต่นั่นก็ยังไม่อาจเปลี่ยนความรู้สึกของเขาให้พลิกจากเกลียดเป็นชอบได้ มันดูฝืนความจริงเกินไปเขาจะลืมสิ่งที่นางเคยทำไว้กับเขาในวัยเยาว์ได้อย่างไร? นางเคยวางแผนร้
