เถิด”หลินถิงเลือกนั่งตรงข้ามต้วนหลิง สาวใช้นำชาและขนมมาให้ หลินถิงหยิบชามาจิบเพียงเล็กน้อย เฝิงฮูหยินมองนางแล้วยิ่งพอใจนัก จึงวางลูกประคำไว้ในมือสาวใช้“หลี่ฮูหยินสบายดีหรือไม่?”“มารดาข้าสุขภาพแข็งแรง ขอบพระคุณเฝิงฮูหยินที่เมตตาเป็นห่วง” หลินถิงวางถ้วยชา กล่าวด้วยความนอบน้อมเฝิงฮูหยินถามไถ่อีกไม่กี่ประโยค แล้วหาข้ออ้างพาต้วนซินหนิงออกไป เหลือเพียงสาวใช้ยืนเฝ้า และปล่อยให้หลินถิงกับต้วนหลิงอยู่กันตามลำพังต้วนหลิงก้มศีรษะดื่มชา ไม่แม้แต่จะเหลือบมองหลินถิง ทำราวกับไม่รู้เจตนาของมารดาตนเอง หลินถิงนั่งอยู่ครู่หนึ่งจึงลุกขึ้น หยิบกล่องผ้าไหมเล็กๆ ที่ซ่อนไว้ในแขนเสื้อออกมาแล้วยื่นด้วยสองมือ“ท่านต้วน สุขสันต์วันเกิด ของขวัญเล็กๆ น้อยๆ จากข้า หวังว่าท่านจะชอบ”เขาเงยหน้าขึ้น รับกล่องผ้าไหมนั้นด้วยสองมือเช่นกัน “ขอบคุณคุณหนูเจ็ด”ผ้าไหมสีชมพูบนกล่องของขวัญกวาดผ่านมือของเขา รู้สึกจั๊กจี้เล็กน้อย นิ้วทั้งห้าของเขากำแน่นลงอย่างไม่รู้ตัว“เจ้ามาแต่เช้าเลยหรือ?”“ไม่เชิงว่าเช้าเท่าไร”“ฟ้าสว่างก็มาแล้ว อย่างนี้หรือไม่เช้า”“……” หลินถิงพูดไม่ออกเขาใช้นิ้วเกี่ยวปลายผ้าไหมขึ้น “ข้าขอดูของขวัญตอนนี้ได้หรือไม่?”หลินถิงกลับไปนั่งที่เดิม “ย่อมได้ ข้าให้แล้วก็เป็นของท่าน จะดูเมื่อใดก็ย่อมได้”ต้วนหลิงค่อยๆ คลายผ้าไหมออกอย่างไม่เร่งรีบ เปิดกล่องผ้าไหม เผยให้เห็นกวานหยกที่อยู่ภายใน แม้หยกจะไม่ใช่หยกชั้นเลิศ แต่ก็ง
