น และต้องได้ยินชัดเจนว่านางกล่าวต่อ “ต้วนหลิง” โดยตรง นับว่าเป็นบททดสอบความหน้าด้านของหลินถิงโดยแท้นางเริ่มเหงื่อแตกจนชุ่ม ต้วนซินหนิงเห็นว่าสหายมีเหงื่อซึมตรงหน้าผาก จึงหยิบผ้าเช็ดหน้าให้“เล่ออวิ๋น เจ้าเหงื่อออกมากนัก ร้อนเกินไปหรือเปล่า?”ในโต๊ะยังมีผู้อาวุโสอยู่ ต้วนซินหนิงไม่อาจเรียกสาวใช้มาพัดให้นางได้ เพราะจะดูว่าเลี้ยงดูแบบคุณหนูเอาแต่ใจซึ่งจะทิ้งภาพลักษณ์ไม่ดีในสายตาผู้ใหญ่ ถึงแม้ต้วนซินหนิงจะไม่เข้าใจเรื่องมารยาทมากนัก แต่ก็รู้คร่าวๆ ว่าควรหลีกเลี่ยงหลินถิงรับผ้าเช็ดหน้ามา เช็ดเหงื่อด้วยตนเอง “นิดหน่อยเท่านั้น”ต้วนซินหนิงจึงกระซิบกับสาวใช้ใกล้ตัว ให้นำอ่างน้ำแข็งมาวางใกล้ๆ หลินถิง กระทำอย่างแนบเนียนจนไม่มีใครทันสังเกต มีเพียงต้วนหลิงเท่านั้นที่เห็น เขาเหลือบมองหลินถิงที่มีเหงื่อเกาะตรงปลายคางเพียงครู่เดียว แล้วก็ละสายตาไปเมื่อมีอ่างน้ำแข็งช่วยคลายร้อน หลินถิงจึงไม่เหงื่อออกอีก แต่ความประหม่ายังคงอยู่ นางท่องประโยคในใจซ้ำไปซ้ำมา แต่กลับพูดไม่ออกเสียที หลินถิงเริ่มนับถือคนที่กล้าขอแต่งงานต่อหน้าผู้คนอย่างจับใจ พวกเขาช่างมีใจกล้าเหลือเกินหนึ่งต้องใจกล้าสองยังพอมีแรงแต่สามก็ใกล้หมดสิ้นหลินถิงตัดสินใจสละศักดิ์ศรี ลุกขึ้นยืนโดยไม่ลังเล นางหันหน้าไปยังต้วนหลิง ผู้ที่มาร่วมงานล้วนแต่กำลังนั่งอยู่แม้แต่บ่าวรับใช้ก็ยืนอยู่ข้างหลัง พอหลินถิงลุกขึ้นอย่างกะทันหัน ทุกสายตาจึงหันมามองนางเ
