ปราย เปียกชุ่มไม้ดอกไม้ใบในลาน จนกลีบดอกพลิ้วร่วงลงอย่างแผ่วเบาเขามองฝนพลางนึกถึงหลินถิง… ภาพเหตุการณ์ที่หอหมิงเยว่ในวันนี้ยังคงแจ่มชัดอยู่ในใจ ความใคร่รู้ใคร่เห็นที่สุมแน่นในอก เมื่อได้รับการปลอบประโลมจากนาง ก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นความอิ่มเอมใจ แล้วจึงสงบลงอย่างช้าๆความใคร่ที่เกิดขึ้นในวันนี้เกิดขึ้นเพราะหลินถิง และจางหายไปก็เพราะหลินถิง ตั้งแต่ต้นจนจบ ทุกอย่างอยู่ภายใต้การควบคุมของนาง ณ ชั่วขณะนั้นร่างกายของเขาเหมือนไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป หากแต่เป็นของหลินถิงต้วนหลิงคลายผ้ารัดข้อมือ เผยให้เห็นรอยแผลเป็นที่ดูโหดร้ายบนผิวเนื้อ ผิวของเขาไวต่อรอยแผล ย่อมทิ้งร่องรอยได้ง่าย แต่หากมีเงินทอง ก็หาใช่เรื่องยากที่จะหายามาลบรอยเหล่านี้ ทว่าเขาไม่เคยทำ เขาเลือกเก็บมันไว้ เพื่อย้ำเตือนถึงความทรมานที่อาการกำเริบเคยนำพามาให้ต้วนหลิงมองดูอารมณ์ที่กำลังจะโถมเข้าใส่ตนเอง แต่กลับถูกความเจ็บจากบาดแผลขัดขวาง แล้วจึงเกิดความสุขในรูปแบบที่บิดเบี้ยวขึ้นมาแทน กระนั้น……เมื่อเขาได้พบหลินถิง ทุกสิ่งก็เริ่มเปลี่ยนไปเขาพบว่านางสามารถปลอบโยนเขาในแบบที่ไม่เคยมีใครทำได้ อีกทั้งยังมอบความสุขให้เขาได้ลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมเป็นความสุขที่เกี่ยวข้องกับหัวใจ เขาเคยพยายามทุกวิถีทางเพื่อควบคุมความใคร่นี้ แต่กลับพบว่าความใคร่นั้นถูกปลุกขึ้นและสลายลงตามการกระทำของหลินถิงเขาถูกความใคร่ควบคุม……แต่ความใคร่นั้นกลับถูกหลินถิงควบคุม น
