เซี่ยชิงเหอมิได้ตะลึงนานนัก มือของเขาเอื้อมไปผูกสายที่หลุดลงมาด้านหลังศีรษะใหม่อีกครั้ง ด้วยความช่วยเหลือจากหลินถิงในการประคองหน้ากาก เขาจึงผูกสายได้รวดเร็ว ครานี้มัดแน่นเสียจนกลายเป็นปมตายแรกเริ่มที่สวมหน้ากากออกมาพบต้วนหลิง เขาก็มัดอย่างแน่นหนาแล้ว และยังลองกราชากดูด้วยตนเองเพื่อแน่ใจว่าไม่มีทางหลุดได้ แต่แล้วเหตุใดจึงกลับหลุดลงมาในตอนนี้? เขาเองก็ไม่อาจหาคำตอบได้ ยังคงรู้สึกฉงนใจอยู่หลินถิงหาได้ล่วงรู้สิ่งที่แอบแฝงอยู่ในใจเซี่ยชิงเหอไม่ นางยืนประจันหน้ากับเขา ยังมิได้หันไปมองต้วนหลิง ขณะเดียวกันก็มิได้ตัดสินใจว่าจะอธิบายสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างไรดี ว่าเหตุใดจึงรีบรุดเข้าไปช่วยประคองหน้ากากของอีกฝ่ายการกระทำนี้ย่อมดูแปลกประหลาดอยู่บ้าง แต่เพราะนางเป็นห่วงเกินกว่าจะปล่อยให้ต้วนหลิงเห็นใบหน้าของเขาหากถูกเห็นเข้า ไม่เพียงแต่ทั้งสามจะต้องหลบหนีตลอดชีวิต ยังอาจถูกจับส่งตัวให้กับองครักษ์เสื้อแพร ถูกกักขังยังคุกลับและรอวันประหารหลินถิงหาได้มีความเชื่อมั่นว่าต้วนหลิงจะเลือกปกป้องนางไม่ ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขายังห่างไกลจากคำว่า‘สนิทสนม’ นางจึงมิอาจเสี่ยงได้ ต้องระวังไว้ก่อนย่อมดีกว่าต้วนหลิงเดินเข้ามาหา ก้มตัวลงเก็บปิ่นทองขึ้นมา พลางปัดฝุ่นที่มิได้มีอยู่จริงบนปลายปิ่นด้วยท่าทางสบายๆ เอ่ยด้วยรอยยิ้มประหลาดใจว่า “คุณหนูเจ็ดกำลังกันข้าไม่ให้เห็นหน้าคุณชายเสิ่นหรือ?”จินอันไจ้ที่ยืนไม่ห่างยังคงส
