นอาจไม่ชอบ… ดื่มชานี้แล้วท่านอย่าเสียเวลาทานต่อเลยเถิด”มือที่ยื่นถ้วยชาออกไปชะงักกลางอากาศ เมื่อนึกถึงครั้งก่อนที่เคยเทยาบำรุงให้เขาในถ้วยชาใบนี้ อยากจะชักมือกลับ แต่ต้วนหลิงคว้าถ้วยชาจากนางไปก่อน ปลายนิ้วเขาบังเอิญสัมผัสหลังมือของนาง ทิ้งไว้เพียงไออุ่นบางเบาหลินถิงมองมือตนเอง ก่อนเหลือบไปมองมือของต้วนหลิง ปลายนิ้วของเขาแดงระเรื่อ… ใช่แล้ว ตอนอยู่ที่ห้องในหอคณิกา เขาคงพยายามคลายพิษด้วยตนเองมาก่อนแล้ว แม้ไม่สำเร็จต้วนหลิงดื่มชาจนหมด วางถ้วยลงแล้วลุกขึ้นอย่างช้าๆ หลินถิงเงยหน้ามองเขา – เขาจะกลับแล้วใช่หรือไม่? เยี่ยมยอด! นางข่มความยินดีไว้ไม่ให้เผยออกมา แล้วลุกตาม“ท่านต้วนจะกลับแล้วหรือ?”เขายิ้มบาง “อืม ก่อกวนพวกเจ้ามานาน ข้าคงต้องขอตัวแล้ว”ขณะนั้นเอง สุนัขที่นอนอยู่ใต้ต้นไม้กลับเดินผ่านจินอันไจ้ตรงไปหาต้วนหลิง ใช้หัวฟูๆ ของมันถูไถชายเสื้อเขาเบาๆ หลินถิงเบิกตากว้าง – เจ้าสุนัขนี่เลือกคนหรือไร? ไม่สนใจนาง ไม่สนใจจินอันไจ้ ไม่สนใจเซี่ยชิงเหอก็ว่าไปอย่างเพราะเขาทำอาหารแย่จนสุนัขไม่กิน แต่เหตุใดถึงสนใจต้วนหลิงกัน?ต้วนหลิงชะงักเล็กน้อย มองเจ้าสุนัขที่ถูตัวอยู่กับเขา“จินจิน อย่าขวางทางสิ” หลินถิงย่อตัวจะอุ้มมันกลับไปใต้ต้นไม้ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเจ้าสุนัขนี่ไม่ค่อยยอมให้นางอุ้มเสียด้วยซ้ำ ขณะลังเลว่าจะให้จินอันไจ้จัดการดีหรือไม่ เจ้าสุนัขกลับยอมให้นางอุ้มขึ้นมาง่ายๆ เสียอย่างนั้นจินอันไจ้เดิ
