้วเหลือบมองนางที่นั่งฝั่งตรงข้าม ก่อนจะคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่งขึ้นมาเข้าปากช้าๆอย่างมีมารยาทหลินถิงจ้องมองเขาแน่นิ่ง อยากดูว่าเขากินอาหารที่นางเรียกว่า “ครัวปีศาจ” จะมีสีหน้าเยี่ยงไร ต้วนหลิงเคี้ยวไปเงียบๆ ไม่เผยสีหน้าแม้แต่น้อย แล้วยังลองชิมกับข้าวอย่างอื่นต่อ จากนั้นจึงหันมามองนาง“เจ้าจ้องข้าทำไม?”คำพูดนี้เรียกให้ทั้งจินอันไจ้และเซี่ยชิงเหอหันมามองทั้งสองพร้อมกัน หลินถิงแสร้งทำเป็นไม่เห็น เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบ“ข้าเพียงคิดว่า หากท่านกินอาหารเหล่านี้ไม่คุ้นปากก็ไม่ต้องฝืนก็ได้” อย่างน้อยจะได้ไม่พาลโกรธนางทีหลังต้วนหลิงวางตะเกียบลง ถามกลับ “เจ้าคิดว่าอาหารของคุณชายเสิ่นเป็นเช่นไร?”จินอันไจ้ว่าแทนทันที “นางว่าอร่อย”หลินถิงถึงกับจนคำพูด จะให้เปลี่ยนคำเป็นว่า “ไม่อร่อย” ก็ใช่ที่ คนเขาอุตส่าห์ตั้งใจทำขนาดนั้น ต้องให้เกียรติเขาสักหน่อยต้วนหลิงถามย้ำ “อร่อยหรือ?”หลินถิงเห็นว่าเซี่ยชิงเหอยังอยู่ตรงนี้ จึงฝืนใจตอบ “ข้ารู้สึกว่า……อร่อยดี”ต้วนหลิงหัวเราะเบาๆ น้ำเสียงฟังดูอบอุ่น แต่ถ้อยคำกลับแฝงนัย “คุณหนูเจ็ดช่างดีกับคุณชายเสิ่นเสียจริง”เซี่ยชิงเหอแม้ไม่เข้าใจนัก แต่หลินถิงกับจินอันไจ้ที่เคยชิมอาหารของเซี่ยชิงเหอ ต่างก็เข้าใจความหมายในคำพูดนั้นชัดเจนจินอันไจ้ไม่ตอบอะไร หันหน้าหนีไปมองสุนัขของตนที่อยู่ใต้ต้นไม้แทน หลินถิงรินชาให้ต้วนหลิงอีกถ้วย“คนเรารสนิยมไม่เหมือนกัน ข้ารู้สึกว่าอร่อย แต่ท่านต้ว
