มือของหลินถิงนั้นขาวผ่อง ครั้นอยู่ในน้ำก็ยิ่งขาวดั่งหยก แลดูราวกับกำลังคว้าสิ่งใดสักอย่างที่ชวนให้ขนลุก-ดั่งจับงูน้ำก็ไม่ปาน แม้มันจะเป็นสีชมพูอ่อน แต่ไม่อาจเรียกว่างดงามได้เลย อย่างน้อยในสายตาของต้วนหลิงแล้ว มันทั้งอัปลักษณ์และน่ารังเกียจสิ่งนั้นเหมือนสัตว์เลี้ยงที่หน้าตาน่าเกลียด ตกอยู่ในมือของหลินถิง ดูไม่เข้ากันแม้แต่น้อย หัวของมันยังสั่นไหวอย่างควบคุมไม่อยู่ ราวกับอยากจะซุกไซ้ฝ่ามือของนางเหลือเกิน-อ้อนวอนขอความเมตตาและการลูบไล้อย่างอาลัยยามที่หลินถิงแตะมันครั้งแรก แทบจะปล่อยมันลงในทันใด คล้ายกลัวจะถูกกัดเข้าให้ แต่สุดท้ายนางก็หาได้ปล่อยมือไม่ต้วนหลิงบัดนี้อาศัยอยู่ในหอหมิงเยว่มาเนิ่นนาน แต่กลับไม่เคยคิดจะให้ผู้ใดเข้ามาช่วยเหลือ ซ้ำยังยอมให้บาดแผลเดิมปริแตก นั่นหมายความว่าเขาตั้งใจจะยื้อสู้กับมันให้ถึงที่สุด มิให้คนของหอหมิงเยว่เข้ามาเกี่ยวข้องแม้แต่น้อยตามปกติแล้ว หลินถิงย่อมไม่คิดจะยุ่งเกี่ยว เรื่องไม่ใช่ของตนก็ไม่ควรยื่นมือเข้าไป แต่วันนี้……นางหลีกเลี่ยงไม่ได้เพราะหากมันไม่สงบลง อาจกระทบถึงชีวิตของเจ้าของมัน หากต้วนหลิงตายไป นางเองก็คงไม่มีทางรอดเช่นกันชายผู้นี้คือผู้ใดกันเล่า? เขาคือคุณชายจากสกุลขุนนาง เป็นถึงรองผู้บัญชาการแห่งกองกำลังองครักษ์เสื้อแพรที่ได้รับความไว้วางพระราชหฤทัยจากฮ่องเต้ ยังมีหวังได้เลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการใหญ่ในวันข้างหน้า กิริยาใดของเขาล้วนแล้วแต่ส
