่งผลอย่างใหญ่หลวง จะตายไปง่ายๆ ได้อย่างไรกันถึงต้วนหลิงจะรอดชีวิตไปได้ หากร่างกายเสียหายมาก ก็ใช่ว่าจะไม่คิดแก้แค้นนาง เหตุผลที่หลินถิงจำต้องช่วยเขามีสองข้อ หนึ่งคือกลัวตาย สองคือชาถ้วยนั้น……นางเป็นคนริน แม้จะมิได้ตั้งใจ แต่เมื่อกระทำไปแล้วก็ต้องยอมรับผลของมัน มิคิดผลักภาระให้ผู้อื่นยิ่งไปกว่านั้น หากนางทำให้ใครต้องตาย ต่อให้ไม่ถูกลงโทษตามกฎหมาย ใจก็คงไม่อาจสงบลงได้ ถึงกระนั้น หลินถิงยังคงถือเอาความสมัครใจของเขาเป็นสำคัญ หากเขาไม่ยินยอมให้นางแตะต้องสิ่งนั้น นางก็จะหยุดแต่เขา……หาได้ห้ามปรามไม่ เขาเพียงทอดสายตาลงต่ำ มองดูมือนางที่เอื้อมเข้าหาน้ำ คว้าจับเจ้าสิ่งอัปลักษณ์นั้นไว้ราวกับสัตว์เลี้ยงที่เพิ่งรับมาใหม่ มือยังไม่คุ้นเคยนัก ลูบคลำอย่างเก้ๆ กังๆ บริเวณหัวของมันวิธีที่หลินถิงลูบมันนั้น เห็นชัดว่านางไม่เคยสัมผัสสิ่งของทำนองนี้มาก่อนในชีวิตจริง แววตาของนางสะท้อนความประหม่าไม่หยุดส่วนมัน……กลับกระตือรือร้นยิ่งนัก เคลื่อนไหวในฝ่ามือของนางไม่หยุด ใช้หัวซุกไซ้เนื้อนวลของนาง ราวกับสัตว์เลี้ยงที่ยึดติดเจ้าของ คอยเลียมือเจ้านายอย่างรักใคร่หลินถิงอดไม่ได้ที่จะเงยหน้ามองเจ้าของของมัน ใบหน้าคมเข้มของต้วนหลิงแม้เงียบงัน ทว่าคอระหงที่แหงนขึ้นนั้นกลับสะท้อนความเปราะบางอย่างบอกไม่ถูก นางไม่ได้มองเขาต่อ หันมาทุ่มเทแก้ไขความผิดของตนเอง นึกเสียว่าเป็นการทดลองต้วนหลิงเพียงแค่เงยหน้าขึ้นก็สามารถเห็นใบ
