หน้าของหลินถิงได้ชัดเจน นางกำลังใช้มือทั้งสองข้างปลอบประโลมเจ้าสิ่งน่าเกลียดนั้น ดวงหน้านางเกร็งเครียดเต็มที่ เหงื่อผุดออกมาตรงหน้าผากและปลายจมูกเหงื่อหยดหนึ่งไหลลงมาตามคางนาง ตกกระทบผิวน้ำ น้ำกระเซ็นมาโดนตัวเขา……เพียงหยาดน้ำน้อยๆ นี้ก็เขย่าหัวใจของเขาหลินถิงกลับยอมลูบปลอบสิ่งที่ควบคุมไม่ได้นี้เพื่อเขา……ราวกับว่ามีมือที่มองไม่เห็นบีบหัวใจเขาเอาไว้แน่น“หลินถิง……” ต้วนหลิงขยับริมฝีปาก พึมพำชื่อนางอย่างไร้เสียง มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่น เล็บจิกลงในแผลทว่าเขากลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย มีเพียงสายตาที่จับจ้องนางไม่วางสิ่งอัปลักษณ์……ยิ่งดูเด่นชัดเมื่ออยู่ในมืออันงดงามของหลินถิง เขาอยากเปิดปากห้ามนางไม่ให้แตะมันอีก อยากให้นางออกห่างจากมันเสีย แต่ปากกลับเอื้อนเอ่ยไม่ออก มิหนำซ้ำสายตายังไหลไปตามการเคลื่อนไหวของนางเพียงเห็นหลินถิงค่อยๆ ลูบไล้ลงไปยังส่วนล่างของมัน ปลายนิ้วสัมผัสถุงเล็กสองข้างที่ยื่นออกมา แต่นางควบคุมแรงได้ไม่ดีนัก จับแรงไปเล็กน้อย มันจึงดีดตัวอย่างรุนแรง หลินถิงตกใจ ขว้างมันทิ้งโดยไม่รู้ตัว รู้สึกราวกับว่ามันจะกัดนางเข้าให้ ทั้งที่มันไม่มีทางกัดได้เลยก็ตามนางรีบถอยหลังหนึ่งก้าว ชูมือทั้งสองขึ้นทันที “ท่านต้วน ข้าสาบาน ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ”ต้วนหลิงแหงนหน้าขึ้นเล็กน้อย คล้ายกำลังอดกลั้นบางสิ่ง อยากคว้ามือนางไว้ แต่ยื่นมือออกมาแค่ครึ่งทางก็จำต้องชักกลับ นิ้วทั้งสิบซีดขาว “ข้
